‘Mimoun klom in de vijgenboom van zijn opa. Hij rook de overrijpe bloesems in de tuin. Zijn opa, die nu een siësta hield in de hangmat, had Achmed, de geit, goed verstopt – in elk geval uit het zicht van zijn kleinkind. Maar waar? En waarom? Mimoun voelde het zweet langzaam in zijn onderbroek lopen. Het prikte een beetje in zijn anus. Hij kon het beest, dat hij elke dag vertroeteld had en waar hij zo gehecht aan was geraakt, na een zoektocht van twee uur nog steeds niet vinden. Nu liep een traan over zijn wang. Mimoun moest huilen, hij was verdrietig – … de smerige klootzak.’

Lees verder

Dit jaar treed ik op met Winternachten. Bekijk hier alvast de teaser.

Joumana Haddad en Özcan Akyol betreden achtereenvolgens het podium en schakelen voor een aantal minuten hun gevoel voor nuance, eventualiteiten, ‘het zou misschien ook vanuit een ander perspectief bekeken kunnen worden’ en andere voetnoten uit. Op dit podium spreekt de onderbuik van de literatuur. Het blijven natuurlijk geletterde dames en heren, dus verwacht een welbespraakte, gepassioneerde woordenlawine. Engels- en Nederlandstalig.

Eerst dacht ik dat ik me vergiste. Maar toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het helemaal geen verbeelding was. Er lag een jongen midden op het fietspad. Op zijn rug, met gesloten ogen, zijn handen keurig in zijn schoot gevouwen. Zou hij dood zijn? Met het puntje van mijn laars, duwde ik voorzichtig in zijn linkerzij. Geen reactie. Ik porde nogmaals, nu iets harder. Toen hij verontwaardigd kreunde, haalde ik opgelucht adem. Hij leefde in ieder geval nog.

Lees verder

Ik heb twee semesters les gegeven aan de school voor journalistiek in Zwolle. Niet de gelukkigste periode uit mijn werkzame leven. Tot afgelopen woensdag dacht ik er niet veel meer aan. Toen verscheen er een rapport waaruit blijkt dat tientallen leerlingen van Windesheim, zo heet die school, ten onrechte een diploma hebben gekregen. De school zou gesloten kunnen worden.

Lees verder

Ik liep over straat en realiseerde me dat ik nog altijd nagenoeg niets was. Door steeds van baan of discipline te wisselen zodra iets dreigde op te vallen of te lukken, had ik mijn futiele status en magere inkomen wonderwel in stand gehouden. Als een compleet stukje onbetekenendheid met twee benen, twee armen, twee handen, twee voeten, een romp en een hoofd was er geen cameraploeg in mijn mening geïnteresseerd en kon ik in mijn vrije tijd (het leeuwendeel van mijn bestaan, dus…) niet alleen alle kanten uit lopen en rennen, maar waren mijn gedachten, zonder de dreiging dat ze door iemand serieus zouden worden genomen, al jaren vrijer dan vrij.
Lees verder