Donker is de kamer, geen zonnestraal die mijn bed bereikt. Het gordijn sluit ik maar. De sfeer moet net zo triest zijn als mijn ziekte. Morgen kan het allemaal afgelopen zijn. Vanavond ook. Ik kam mijn haar nog maar een keer, de eerste blik op een afgestorvene beklijft voor altijd, zeggen ze. Mijn vriendin moet me wel herinneren als een knappe jongen. Dat ben ik. Ik wil me scheren, maar daar heb ik geen kracht meer voor. Het lichaam verliest van lieverlee al zijn ambities.
Zeven april, negentienvierentachtig. Vierentwintig jaar geleden begon de ellende ergens in een obscuur arbeiderswijkje in Deventer. Ja, Waarschijnlijk zal die doffe ellende ook nog heel veel tergende jaren voortduren. Verjaardagen? Nee, niet mijn ding. Maar in deze maatschappij kun je er niet om heen. Toch? Felicitaties zijn niet welkom… cadeautjes wel. Als je toch jarig bent, moet je er profijt van trekken. Commercieel uitbuiten die zooi. Hiep hiep hoera…
Besloot in een minder lucide bui samen met vriend R. een bioscoop aan te doen, gewoon omdat het vrijdagavond was en ik me stierlijk begon te ergeren aan de slapeloze nachten waarin ik me tevergeefs in een coma probeer te drinken. De film Zomerhitte werd door metersgrote posters en het gunstige tijdstip aangedragen. Daar wij vrij conformistisch door het leven gaan en dus niet echt een eigen mening hebben, besloten we het erop te wagen.
