Özcan Akyol : Omdat een heel leven nietsdoen er niet inzit!

Zo te zien bereikt de Amerikaanse gangsterhiphop cultuur mondjesmaat ook ons eigen kikkerlandje, al mag je gerust kanttekeningen plaatsen bij de geloofwaardigheid van deze ontwikkeling. De verpersoonlijking van het nieuwe geluid is Jerrel Lloyd Kemperveen, beter bekend als Kempi. In Nederland werd de hiphopscene tot dusver voornamelijk gedomineerd door de zogenoemde backpackers; gasten die (intelligente) boodschappen verpakken in doorgaans weldoordachte woordspelingen. De ongetroonde koning op dit gebied is de Amersfoortse rapper Jiggy Dje. Een ander voorbeeld is Sidephex: “Talent is net als juni, het verschil tussen mij en jullie.” Denk daar maar over na.

Lees verder »

Schaam je, vileine droom.

Kommer en kwel, is je boodschap

En feit of fictie heet jouw raadsel.

Lees verder »

In de Amerikaanse hitserie My Name is Earl besluit het hoofdpersonage na een moment van bezinning dat hij zijn leven moet beteren. Earl gaat aan zijn karma werken. Hoe? Vrij simpel eigenlijk. Hij maakt een lijst van alle mensen die hij onrecht heeft aangedaan en zoekt vergeving door allerlei tegenprestaties. Een nobel streven, als je het mij vraagt. Gisternacht zat ik dronken op de stoep tegenover de bushalte bij ons in de wijk, en moest ik diep nadenken over Earl en zijn missie. Ik had geen zin om een lijst te maken: meer dan de helft van mijn streken heb ik uitgericht na een flink bacchanaal. Die herinner ik me dus niet meer (zeker nu Korsakov om de hoek komt kijken). Nee, ik besloot dat ik de volgende generatie moest wijzen op kwajongensstreken die nergens goed voor zijn. Zoals het slopen van bushokjes. Iets wat ik vroeger frequent deed. Dus ik ging wachten.

Lees verder »

´Hallo chef. Mooi feestje, vind je niet?’ Naast mij staat een boomlange, Marokkaanse jongen met gitzwarte krullen op zijn kruin. Hij trekt zijn leuter schroomvallig uit zijn broek en begint te urineren in de pisbak naast de mijne, zijn ogen niet afwendend van mijn gestalte. Op de vraag die ik eerder stelde, krijg ik geen antwoord. Hij kijkt alleen nors. Dat is zonde. De nachtelijke gesprekken aan de pisbakken van discotheken zijn doorgaans bijzonder intrigerend. Vooral als je - bij wijze van experiment - voornemens bent om niet te drinken. Zoals ik vannacht.

Lees verder »

Liep van de week onverhoeds tegen het ranke lichaam van mijn veertienjarige overbuurmeisje op, al was dat geen ongeluk, bleek achteraf. ´Ben jij toevallig een Antilliaan?’ vroeg ze me direct met een twinkeling in haar blauwe ogen. Ik keek over mijn schouder om er zeker van te zijn dat ik niet in de maling werd genomen door een vriend of zo, en schudde toen ontkennend mijn hoofd. ‘Ik ben een Turk. Waarom wil jij dat eigenlijk weten?’ Ze slaakte een diepe zucht en draaide toen haar rug mijn richting op. ‘Als jij een Antilliaan was, had je me nu mogen bezwangeren,’ antwoordde mijn overbuurmeisje.

Lees verder »