Özcan Akyol : Omdat een heel leven nietsdoen er niet inzit!

Een van de belangrijkste kenmerken van een hype is het gegeven dat de hele bups uiteindelijk weer overwaait. De rage verdwijnt in vergetelheid en keert een jaar na dato, misschien later, terug als een herinnering – als was het een bevlieging van het collectief, een jeugdzonde, massahysterie. Een gezonde hype is een gril waar je ijverig aan deelneemt, maar waarbij je achteraf kanttekeningen plaatst, jezelf afvragend waarom jij en de rest van je omgeving er ooit onderdeel van hebben uitgemaakt. Deze gedachten spookten door mijn hoofd toen ik afgelopen woensdagnacht was beland in een rokerige zolderkamer, ergens boven een gesloten buurtcafé. Men was fervent bezig met een spelletje Poker.

Lees verder »

Over het algemeen gesproken, durf ik te stellen, zonder me te beroepen op significante aanwijzingen, dat een Turkse Nederlander in een beter daglicht staat dan een gemiddelde Marokkaan. De Marokkaanse populatie uit Nederland is onderwijl gebombardeerd tot pispaaltje nummer één, voor deze rol hebben velen overigens hard gevochten. Ja, en dat de jeugd bekwaam is in het treiteren van onschuldige mensen, hun baardmensen kundig zijn in het beramen van terroristische activiteiten en dat Ali B een aanslag is op je trommelvliezen, staat volledig buiten kijf… Aperte waarheden. Toch zijn er meer zaken waarbij Marokkanen Turken de loef afsteken.

Lees verder »

We zaten met zijn vieren aan een tafeltje in het restaurant waar één van ons werkt. Het was zaterdagnacht. Buiten krioelde een luidruchtige massa – dat hoort immers op een uitgaansavond. Het restaurant was gesloten, alleen wij, met zijn vieren, zaten er om ons voor te bereiden op de locale discotheek. Op tafel was een tweetal flessen uitgestald. Bacardi en Vieux. Binnen de gelederen viel links en rechts de ontevredenheid op te merken. Iedere week jezelf strontlazarus drinken, om vervolgens de volgende dag geteisterd te worden door een kurkdroge bek en herinneringen aan daden die je niet of nauwelijks kunt plaatsen, gaat natuurlijk op een moment ook tegenstaan. We hadden iets anders nodig.

Lees verder »

Hoe meer je gehaat wordt, hoe rustiger je het hebt…
Dat vereenvoudigt behoorlijk de zaken,
het is niet meer nodig beleefd te zijn,
ik sta er helemaal niet op geliefd te zijn…
Ik heb geen tederheid nodig…

(l.f.c)

De poort is in zicht. Gustave loopt met gezwinde pas richting de dienstdoende poortwachter, hij zet zijn koffer op de grond en kijkt de wachter vragend aan. De poortwachter zwijgt. De omheining van het terrein dat hij bewaakt is indrukkwekkend; levensgrote muren, die reiken tot aan de wolken des horizon, versperren de weg voor ongenode gasten. De stilte wordt doorbroken door een vogel. Vanuit het niets landt een wielewaal op de rechterschouder van de poortwachter. Gustave veegt met de palm van zijn hand het zweet van zijn voorhoofd en blijft geduldig wachten op de procedure.

Lees verder »