Mijn relatie met feestdagen is nooit goed geweest, om maar niet te zeggen dat deze verhouding ronduit slecht is! In mijn wereld zijn alle dagen hetzelfde, of het nu om verjaardagen of religieuze gedenkdagen gaat… Het laat me onverschillig en ik doe er niets mee. Misschien is dat ook wel de reden dat ik zoveel dingen niet snap. Ja, ik voel me altijd een beetje onwennig rond deze tijd, want er gebeurt een boel dat ik niet kan plaatsen. Voor mijn bijbaan als pseudovertegenwoordiger kom ik bijvoorbeeld regelmatig in diverse elektronicazaken. Het viel me op dat de gourmetstellen dezer dagen vlijtig aftrek vonden. Sterker nog, ze waren niet aan te slepen!
De nieuwe dienstregeling van de NS is naar mijn gevoel nog nooit zo positief ontvangen door de reiziger. Als je in mijn contreien woont dan ontkom je normaliter niet aan het geklaag van mensen die zich benadeeld voelen door de Nederlandse Spoorwegen. Wie het spoorboekje gaat onderzoeken op verschillen tussen de Randstad en het oosten, zal dan ook duidelijk het onderscheid tussen de verschillende regio’s kunnen waarnemen - schijnt. Maar het ontgaat me eigenlijk ieder jaar weer, die hele discussie over intercity’s die vaker gaan rijden en zo. De doop van nieuwe, obscure stationnetjes, vind ik dan wel weer mooi. Echter beving de grootste vreugde mij toen ik las dat het traject Zwolle – Roosendaal in ere is hersteld. Dat moest ik beleven.
Verder van de wereld weg
elke dag een beetje
dichter naar de hemel toe
elke dag een treetje
Geheel volgens verwachting is, na een leven dat getekend was door hartelijkheid en magie voor allen die hem omringden, overleden mijn beste vriend, levenspartner en steun en toeverlaat.
Het is ieder jaar weer een heus vraagstuk. Hoe vier je Oud & Nieuw? Als jonge knaap van zestien wist ik het wel. Je ging gewoon, net als al je vrienden en klasgenoten, naar de plaatselijke discotheek en dacht niet na over deze invulling. Iedereen deed het! Jij dus ook. Maar naarmate je ouder wordt, ga je dat soort zaken in twijfel trekken. Oudemannenkwaal? Ik weet het niet. Misschien wel. Ik ben gewoon al die clichés op oudejaarsavond zat, denk ik. Ik hoef niet zo nodig een half uur in een meterslange rij te staan voor een discotheek. Net zo min ben ik voorstander van het ritueel dat ons verplicht iedere wildvreemde gelukkig nieuwjaar toe te wensen. Niet mijn stiel.
Na mijn omzwerving langs vele winkels, kwam ik uiteindelijk terecht bij de ingang van de Kijkshop. De felle kou was ongetwijfeld hoofdaanstichter van de erbarmelijke sereniteit in de binnenstad, eigenlijk was het ontbrekend stadsgewoel op die bewuste donderdag een koopavond onwaardig. Ik moest denken aan de dagen dat de koopavond net zijn intrede had gedaan – tien jaar geleden of zo. De plukjes adolescenten zwierven toen door winkelstraten en deden dat eigenlijk zonder echt doel. Ja, het flaneren op zichzelf was natuurlijk het hoofddoel, en zo hoort dat ook. Die dagen lijken echter niet meer. Dat vind ik jammer.
