De ongenode gasten van de schrijver
De schrijver zit op een antieke fauteuil, die naast de massief houten tafel van zijn veranda staat, onderdeel van het huis dat hij deelt met zijn jongere minnares, een vrouw die hem in eerste instantie alleen liefhad voor zijn faam als scribent. Nu, zoveel jaren later, ontspint zich een oprechte liefde tussen hen beiden, juist op het moment dat de schrijver aftakelt, zowel op geestelijk als lichamelijk gebied. Het is de ironie van zijn leven. Schrijven doet hij niet meer. Hij staart alleen naar buiten. Iedere dag weer. De schrijver slaapt stelselmatig om 21.00 uur in, hopend dat hij de volgende ochtend toeschouwer mag zijn van de rozevingerige dageraad, de natuur in optimale schoonheid – zoals hij dat placht te benoemen. Hij kijkt naar de bomen, de dieren en naar de wolken, visualiseert alle verhalen die hij heeft geschreven en worstelt met hersenkronkels, in zijn beleving prachtig materiaal voor zijn magnum opus.
Internethelden
Zo nu en dan bereiken mij via deze website mailtjes van mensen die om een of andere reden iets met mij willen communiceren. Een overgroot deel van die mensen is sympathisant en deelt een mening die ik heb verkondigd. Het wil ook wel eens voorkomen dat ik de volle laag krijg van lieden die het oneens zijn met wat ik schrijf. Internethelden! Dikwijls weten zij dan ook nog te melden dat ik een vieze moslim (of een nepmoslim, of geen moslim) ben en dat mijn moeder het oudste beroep van de wereld uitoefent. Het blijft een fenomeen dat me keer op keer bezighoudt, de anonieme internetreacties van kleingeestig Nederland.
Wodka en tampons voor het Midden-Oosten
Terwijl in de Gazastrook kleine kinderen bij bosjes worden doodgeschoten door hitsige Israëlieten, is de jeugd in de westerse wereld in de ban van een nieuwe trend. In Amerika heeft namelijk een aantal jongeren ontdekt dat het hip is om een tampon, die in Wodka gedrenkt is, in je anus te implanteren. Daar word je sneller dronken van, schijnt. Dus ik zit achter mijn laptop en volg met één oog het nieuws op de televisie. Zevenhonderd doden aan Palestijnse zijde, hoor ik Jeroen Pauw zeggen. Dan valt mijn blik weer op het scherm van de laptop. Op YouTube is een filmpje geplaatst waarin gedemonstreerd wordt op welke wijze de tampon in je anus dient geplaatst te worden. Ik weet er geen raad mee.
Wanhoopsoffensief oude media
De kritiek op het overwegend linkse geluid van het publieke bestel en de oproep om subsidies van de publieke omroepen te korten ten faveure van dagbladen, heeft kennelijk wat losgemaakt, daar in Hilversum. Afgelopen vrijdag zat ik met grote verbijstering te kijken hoe Joost Karhof een tenenkrommend slecht politiek programma presenteerde, dat door het leven moet gaan als Triana. Dit programma is het latente antwoord op alle criticasters die beweren dat de publieke omroep categorisch links handelt. Gaandeweg verwerd Triana van televisieprogramma tot interessante casus: hoe naïef zijn ze daar in Hilversum?
Het leed van de eenden
Ergens rond een uur of zeven in de ochtend vond ik mezelf terug op het balkon van mijn slaapkamer. Hoe en waarom ik daar was beland, wist ik niet meer. Maar op het balkon stond ik! Tamelijk geërgerd door de kou, worstelend met de slaap in mijn ogen en getormenteerd door een kurkdroge mond: het gevolg van de drank die tijdens de voorgaande nacht was geresorbeerd, hing ik over de balustrade. Het was een stille en mistige ochtend. Ideaal weer voor poëten. Op het belendend vijvertje waggelden drie eenden doelloos rond – een vogelsoort dat me sinds mijn komst naar Zwolle erg bezighoudt. Toen ik de oplevende wind in mijn gezicht voelde, begon ik te huiveren van de kou. Maar daar wilde ik me wel doorheen bijten.