Poes en ik
De poes is verdwenen. Twee maanden voor haar verdwijning, na een nacht stappen in de binnenstad van Zwolle, zag ik haar voor het laatst. Toen heb ik haar zeker een half uur laten spinnen door al mijn zorgen met haar te delen en onderwijl kietelde ik haar in haar nekje. Dat vindt ze fijn. Eerlijk gezegd weet ik niet of zij een mannetje of vrouwtje is. Een vrouwtje vond ik wel een goed idee. De poes repliceerde niet en gaf mij ruimte om mezelf te zijn, onvoorwaardelijk en oprecht. Dat is één van de redenen waarom ik zo gehecht ben geraakt aan dat beest.
De puber
Afgesloten tijdperk
Verslavingsgevoelig
Sinds vorige week ben ik er absoluut zeker van. Ik ben verslavingsgevoelig. Dat uit zich in allerlei alledaagse gewoontes die er genadeloos insluipen. Soms verzet ik mij tegen deze verslavingen, maar vaker kan ik geen weerstand bieden. Je doet er simpelweg niets aan. Ik houd vaak van die monologen waarin ik mezelf kleineer, of ik zoek juist het andere uiterste op en probeer mijn handelingen te billijken. De resultaten zijn nooit bevredigend, wat ik ook probeer of voorneem. Sterker nog, het enige wat zij hebben opgeleverd is nog een verslaving. Ik kan thans namelijk geen dag zonder het voeren van een monoloog. Ik luister graag naar mezelf.
Maria Mosterd: nog steeds een hoer
Hoeren. Ik heb er weinig sympathie voor. Neem nu Maria Mosterd. Die aandachtsgeile ex- hoer uit Zwolle die haar zucht naar geld en aandacht vertaalde in een baan als temeier. Eerst schreef ze een boek om haar faux pas commercieel uit te buiten (Echte mannen eten geen kaas), toen deed haar moeder hetzelfde om financieel een graantje mee te pikken en nu zij toch bezig zijn, klagen ze ook nog eens de school aan. Mosterd en moeder willen 74.000 euro smartengeld van de Thorbecke Scholengemeenschap in Zwolle, omdat de school er niet voor heeft gezorgd dat loverboys van het schoolplein wegbleven. Wat een kul.