Özcan Akyol : Omdat een heel leven nietsdoen er niet inzit!

De poes is verdwenen. Twee maanden voor haar verdwijning, na een nacht stappen in de binnenstad van Zwolle, zag ik haar voor het laatst. Toen heb ik haar zeker een half uur laten spinnen door al mijn zorgen met haar te delen en onderwijl kietelde ik haar in haar nekje. Dat vindt ze fijn. Eerlijk gezegd weet ik niet of zij een mannetje of vrouwtje is. Een vrouwtje vond ik wel een goed idee. De poes repliceerde niet en gaf mij ruimte om mezelf te zijn, onvoorwaardelijk en oprecht. Dat is één van de redenen waarom ik zo gehecht ben geraakt aan dat beest.

Lees verder »

Nu ik in de herfst van mijn jeugd leef, betrap ik mezelf erop dat ik verval in oude gewoontes. Toen de pubertijd namelijk hoogtij vierde in mijn leven, dat was zo’n vijf à zes jaar terug, was ik niet weg te slaan uit het uitgaansleven van Deventer, zwierf ik minstens vier dagen in de week dronken door de binnenstad en benaderde ik iedere vrouw louter met één doel. Ik wilde hen dekken. De drang naar die jeugdige onbezonnenheid speelt enorm op. Sterker nog, hij is in oorspronkelijke staat teruggekeerd in mijn leven. Waarom? Ik weet het niet. Misschien wel om definitief afscheid te mogen nemen van de puberale fase. Het is een moeilijk afscheid.

Lees verder »

Ook vannacht passeerde jij mijn
droomwereld in kleurloze flitsen,
als vissen die moe zijn en

landerig baantjes trekken in
vies
en troebel water.

Sinds vorige week ben ik er absoluut zeker van. Ik ben verslavingsgevoelig. Dat uit zich in allerlei alledaagse gewoontes die er genadeloos insluipen. Soms verzet ik mij tegen deze verslavingen, maar vaker kan ik geen weerstand bieden. Je doet er simpelweg niets aan. Ik houd vaak van die monologen waarin ik mezelf kleineer, of ik zoek juist het andere uiterste op en probeer mijn handelingen te billijken. De resultaten zijn nooit bevredigend, wat ik ook probeer of voorneem. Sterker nog, het enige wat zij hebben opgeleverd is nog een verslaving. Ik kan thans namelijk geen dag zonder het voeren van een monoloog. Ik luister graag naar mezelf.

Lees verder »

Hoeren. Ik heb er weinig sympathie voor. Neem nu Maria Mosterd. Die aandachtsgeile ex- hoer uit Zwolle die haar zucht naar geld en aandacht vertaalde in een baan als temeier. Eerst schreef ze een boek om haar faux pas commercieel uit te buiten (Echte mannen eten geen kaas), toen deed haar moeder hetzelfde om financieel een graantje mee te pikken en nu zij toch bezig zijn, klagen ze ook nog eens de school aan. Mosterd en moeder willen 74.000 euro smartengeld van de Thorbecke Scholengemeenschap in Zwolle, omdat de school er niet voor heeft gezorgd dat loverboys van het schoolplein wegbleven. Wat een kul.

Lees verder »