Het noorden kwijt
Mijn glas viel in zeker drie stukken op de grond. Maar door het geluid van de muziek hoorde niemand dat. ‘Nu moet je weten, Anna’, startte ik mijn ontboezeming, ‘dat ik reeds vier jaar verliefd op jou ben, niet zo’n klein beetje ook.’ Zij keek naar de grond, naar de plek waar de resten van het glas lagen. ‘Maar je kent me pas twee weken’, merkte ze verbaasd op. Ik dacht even na. ‘Is dat zo? Kun je nagaan hoe hardnekkig die verliefdheid van mij werkelijk is. Ik ben heel fanatiek in verliefdheden, moet je weten.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ga weg, engerd. Jij spoort niet!’ Het meisje stelde me teleur. ‘Je moet niet zo kieskeurig zijn, hoer. Dat ben ik toch ook niet. Hoer. Hoer. En nog eens hoer. Ja, driewerf hoer!’ Ze liep om onduidelijke redenen boos naar buiten.