Het volk is dom. Dat bleek gisteren wel, tijdens mijn bezoek aan de Media Markt in Zwolle, waar de tweede dag van de zogeheten ‘btw weg ermee dagen’ plaatshad. Zelden zoveel mensen tegelijkertijd zo gewillig bedonderd zien worden als afgelopen zaterdag. Die lui van de Media Markt zijn ook niet helemaal dom. Die krikken twee weken van tevoren al die prijzen op, om vervolgens het massaal uitgerukte crapuul wijs te maken dat het negentien procent korting krijgt. Het werd op een gegeven moment zo druk in de winkel, dat de elektronicagigant besloot de aasgieren alleen in rantsoenen toegang te geven tot het koopparadijs. Alle kassa’s draaiden op volle oorlogssterkte, doch er was geen kruid gewassen tegen de profiteerwoede van het plebs. Men was ontembaar.
Het meisje was dronken en haar vriendin ook. Ze leunden tegen de muur van een portiekwoning. Het was druk in de binnenstad van Amsterdam, mensen verlieten hun werk en krioelden onrustig door de koude straten. Een enkeling nam de moeite om de vriendinnen met een zijdelingse blik te bestuderen, doch een meerderheid van de mensen was onverschillig voor het tafereel. Maar goed, dat was ook niet vreemd, in Amsterdam lopen wel meer gekken en markante figuren rond, niets nieuws aan de grijze horizon. Mocht ik geen provinciaaltje zijn, ik zou ook straal doorlopen, me haasten naar m’n kekke huis om aldaar de dingen te doen die mensen uit de grote stad doen. Maar ik ben geen jongen van de grote stad, ik ben een hufter uit het oosten die zich iedere dag weer blijft verwonderen over het grootste misbaksel van de evolutie. De mens.
Het mongooltje draaide als een op hol geslagen molenwiek onophoudelijk rondjes op de vierkante meter. De passanten in de stationshal van Zwolle keken beurtelings naar de jonge knaap, maar niemand had de prijzenswaardige moed om hem een halt toe te roepen. Liever gedroegen zij zich als ramptoeristen, circusklanten of dierentuinbezoekers. En zo draaide hij in het rond, wel vijf minuten lang, blind en doof voor het gegniffel van omstanders. Ik liet de bus vertrekken zonder mij als passagier en bestudeerde het tafereel onverzadigbaar. Het was druk in de stationshal, dat kwam door de sneeuw en de kou. Je zou denken dat zo’n downsyndroomlijder een keer duizelig moet worden, doch deze jongen was niet te temmen. Hij bleef maar om zijn as draaien, zonder een centimeter van zijn plaats te wijken. Ik stond erbij, en ik keek ernaar.
Voor mijn gevoel was ik reeds enige tijd niet meer laveloos geweest, zo dronken dat je bijna niet meer kan praten, het beeldscherm van de computer ogenschijnlijk gaat bewegen en een drang bekruipt om allerlei meisjes telefonisch te schofferen. Daarom besloot ik een vrind op te zoeken, hier in Zwolle. Met hem zou ik televisie kijken, wat gamen en natuurlijk drinken. Veel drinken. Een lege maag in combinatie met een aantal glazen bier en een halve fles whisky bracht me algauw in de geestesgesteldheid waarnaar ik hunkerde. De wereld liet me voor even onverschillig. Ik was ontremd, alle zorgenkindjes waren met een spuit verdoofd, het universum draaide om mij, alleen om mij. Er was geen domheid meer. Iedereen was leuk en mooi.
Het is niet zo dat ik een elementair probleem heb met Turkse meisjes, maar een opeenstapeling van slechte ervaringen heeft er wel voor gezorgd dat ik tegenwoordig terughoudend ben met hen. Feitelijk kun je zeggen dat ik simpelweg geen affiniteit heb met Turkse vrouwen. Ik zit in de trein ter hoogte van Baarn en drie vertegenwoordigsters van het slag achtervolgt me vanaf Amsterdam Centraal. Ik voel totaal geen behoefte om aan te pappen met één van de meisjes - of met alle drie. Oké, het duo dat tegenover me zit, is dan misschien foeilelijk, maar hun vriendin, die naast me heeft postgevat, ziet er écht wel uit om te verslinden. Die zal ik zonder blikken of blozen permissie geven om aan mijn pezerik te knagen. Geen enkel probleem.
