De zon dook maar voor de verandering onder de kim, net als zij gisteren deed rond dit tijdstip en de dagen daarvoor. Ik maakte de knoopjes van mijn overhemd los, nam een flinke teug van het glas dat gevuld was met Chivas whisky en plofte neer in de zetel van schapenleer. De klassieke muziek klonk luid door de kamer. De buren zaten buiten in hun tuin en spraken luidkeels over de voetbalwedstrijd die zopas was geëindigd in vaderlands voordeel. Ik trok mijn rechterbeen omhoog, voelde met mijn wijsvinger aan de nagel van m’n grote teen en trok de conclusie dat deze te lang was. Tjonge. Dat was me wat. Nu moest ik me bewegen naar het kastje in de keuken om de nagelschaar te pakken. Op de koop toe zou ik mij bevrijden van die lange nagel, althans het overbodige gedeelte daarvan. Ik kweet mij van mijn taak, bestudeerde voldaan het resultaat en besloot, bij wijze van variatie, gestrekt te gaan op de suèdebank.
Zij rook naar eau de poep. Dat was niet vreemd, want ze zag er ook uit als een meisje om op te kakken. Ik wandelde met mijn winkelmandje door de Jumbo, hield af en toe zonder bijzondere reden halt bij een schap en bemerkte dat zij mij constant bleef volgen, als was ik haar onnatuurlijk dunne schaduw. Het was druk in de supermarkt. De winkel draaide op volle toeren. Het volk krioelde ongedurig langs elkaar. In mijn poging om haar van me af te schudden, versnelde ik mijn pas, liep enkele rondjes om hetzelfde schap, doch aangekomen bij de vleeswaren stond zij me nog steeds op een steenworp afstand aan te gapen. Nu moet u weten dat ik al bijna twee maanden gestalkt word door een of ander krankzinnig wijf, maar zij heeft vorige week na interventie van de politie een contactverbod gekregen van de staat. Dus met welk mokkel ik nu van doen had, ik had geen flauw benul!
Aanvankelijk hadden we het plan opgevat om een rustige avond in de binnenstad van Deventer te beleven. De terrassen raakten vol, de vrouwen waren schaars gekleed en de stemming zat er goed in. Na het tiende drankje was iedereen minder kritisch. We besloten toch om flink door te halen. In mijn zuivere poging om me nog diezelfde nacht dood te drinken, schakelde ik rond middernacht over van apfelkorn op whisky. We liepen met zijn achten naar een kekke tent in het centrum, vatten post op het terras en verziekten de goede sfeer. De uitsmijter zag het onheil naderen, doch bleef vriendelijk en dirigeerde een barmedewerker ons te komen helpen. Intussen was N. in gesprek geraakt met twee foeilelijke wijven. Toen zij naar binnen liepen om een plasje te plegen, vroeg hij of ik er wat voor voelde om een van de dames op zijn bank vol te blaffen. ‘Ik laat me nog liever doodknuppelen door Japanse zeehondenliefhebbers,’ luidde mijn antwoord.
