Het was een doordeweekse dag, ergens in de maand juni, toen ik besloot een wandeling te ondernemen langs de kade van de rivier. Mijn hoofd liep om, een kwaal waar ik regelmatig last van heb. Ik wilde gewoon niet meer nadenken, godverdomme! Was dat te veel gevraagd! Op een bankje van vermolmd hout zat een jongedame met wie ik wel over het leven wilde filosoferen. Zij was een lekker wijf, en dat pleitte voor het meisje. Ik nam zetel op de lege plek naast haar. ‘Zo, daar zitten we dan,’ vatte ik samen. ‘Kom je hier vaker?’ Ze keek me met bloeddoorlopen ogen aan, drukte ineens beide handen tegen haar gezicht en begon te schreien als een kind dat net de baarmoeder vaarwel had gezegd. Dat is me wat, dacht ik onwillekeurig. Zo snel had ik nog geen enkel wijf aan het huilen gemaakt. Een aantal omstanders wierp een wantrouwige blik op ons. Die mensen dachten natuurlijk dat ik de bron van haar verdriet was. Ik sloeg een arm om haar heen en begon haar te troosten. Iemand moest het doen.

Lees verder