Özcan Akyol : Omdat een heel leven nietsdoen er niet inzit!

Even een week niet

ozcan — Sun, 29 Aug 2010 14:57:50 +0000

Stress! Ik kan het niet meer aan, joh. Derhalve deze week geen nieuwe blog. Volgende week wel weer. Neem het me niet kwalijk. Doe je dat wel? Scheld me dan alsjeblieft helemaal verrot met behulp van het contactformulier. Liefdesverklaringen mogen op dezelfde plek worden gedeponeerd. En man, oh man, wat heb ik veel liefde nodig. Hoe dan ook, ik ga weer verder met gewichtige zaken. Tot volgende week.

Mijn naam is beunhaas

ozcan — Fri, 20 Aug 2010 14:34:57 +0000

De donkere limousinetaxi stond op de standplaats in Apeldoorn op ons te wachten, vlakbij twee dönerzaken die door het uitgaanspubliek werden belegerd. Ik wierp een blik op de digitale klok van mijn telefoon, keek naar het crapuul dat als een bende halfdebiele mieren door elkaar heen krioelde in een uiterste poging om een broodje te scoren en besloot toen dat ik thuis in Deventer een ochtendmaal zou nuttigen. We stapten met de nodige vertraging in de taxi en vroegen de Turkse chauffeur, een adolescent met een rood petje op zijn kruin, ons naar Deventer te rijden. Dat deed hij. Onderweg vocht ik tegen de slaap. Wij waren met zijn vijven en iedereen was dronken. De bestuurder van de auto zette zijn Turkse muziek op, al telde ik maar twee Turken in de auto, en keek de hele tijd in zijn binnenspiegel naar mij. In het begin liet het me onverschillig, vooral omdat ik dronken was en geen zin had om me op te winden over zo’n loensende flikker. Doch toen hij na vijf minuten nog steeds bleef spieden, wekte het enige argwaan bij mij - de held van onze tijd.

(more…)

Vrouwen die lezen

ozcan — Fri, 13 Aug 2010 18:04:03 +0000

In De Slegte in Apeldoorn zocht ik de boeken op mijn lijstje. De muffe geur van het oude papier in het antiquariaatgedeelte heeft, hoe pathetisch het ook klinkt, een rustgevende werking op mij. Ik voel me thuis tussen de afdankertjes van anderen. Ik was reeds tien minuten in de winkel toen een donkerblond meisje doelgericht naar een krakkemikkige kast liep. Ze zocht tussen de boeken, trok af en toe een exemplaar eruit om het te bestuderen en drukte almaar plukjes haar achter haar piepkleine oren. Met Borderwijks Karakter in mijn hand loenste ik naar de kont van het meisje. Een mooie kont, mag ik wel zeggen. Niet te groot en een uitstekende vorm. Nu heb ik altijd al gezegd, dat het meisje met wie ik zal trouwen regelmatig en uit eigen beweging een bibliotheek dan wel boekwinkeltje dient te bezoeken. Aan die eis voldeed dit mokkel. Ik voelde een tinteling in mijn buik. Het was zaak voor mij om te achterhalen in hoeverre zij aan al mijn andere eisen voldoet.

(more…)

Spontane confessies

ozcan — Sun, 08 Aug 2010 15:50:20 +0000

Zowaar liep mijn ex-vriendin, een meisje dat de tirannie van de tand des tijds had moeten bekopen met diepe groeven in haar gezicht en een kont die evident in omvang was toegenomen, met ferme stappen op onze groep af, ongetwijfeld met het doel om een hartig woordje met mij te wisselen. Ik bleef quasinonchalant tegen de toog leunen, hield in de gaten of ze geen scherp voorwerp in haar hand had - waarmee ze me eventueel zou kunnen verwonden - en koos een strategische positie achter een vriend. Hij zou kunnen dienen als menselijk schild, niemand zou die hufter missen als hij vannacht werd doodgestoken. Terwijl zij onderweg naar mij was, recapituleerde ik in mijn hoofd in beeld en geluid de tijd die ik met haar heb doorgebracht. Het was een goede tijd. Leerzaam, vooral. Zij was het type dat nooit de stad inging. Ik daarentegen was niet uit het nachtleven te slaan. Als ’s morgens vroeg de zon opdoemde aan de horizon, holde ik naar buiten en schold haar uit voor ongelooflijke klootzak. Mijn ex-vriendin had toen al acht uur slaap erop zitten.

(more…)

Zondag te horen op Radio 1

ozcan — Fri, 06 Aug 2010 08:27:26 +0000

Zondag 8 augustus ben ik om 12.45 uur te horen in het Radio 1-programma Lange Leve de Boosheid. In dit programma worden prominente mensen geconfronteerd met hun minder bekende criticasters. Aanvankelijk zou ik Lucie Mosterd ontmoeten, doch deze wees een confrontatie met mij van de hand. Ik zou volgens de moeder van Maria Mosterd te ‘onredelijk’ zijn. Je reinste onzin, natuurlijk. Ze vermijdt een discussie, daar ze weet dat ze schuldig is aan volksverlakkerij, pathologische leugens en wie weet wat nog meer. De EO kwam daarom met Maria Genova op de proppen. Een journaliste die meerdere boeken heeft geschreven, en ook eentje over een meisje dat ten prooi viel aan een loverboy. Met haar discussieer ik kort over de mythe loverboy – zoals ik die noem - en vooral over mijn vrouwonvriendelijkheid.

De verontwaardiging over mijn uitspraken was natuurlijk groot bij zowel Bert van Leeuwen (de presentator), Maria Genova als de EO-redactie. En het zou me niets verbazen als ik na de montage eruit kom als een krankzinnige vrouwenhater die daarnaast wordt neergezet als duivelsgebroed. Het zij zo. Ik ging er met mijn volle verstand zitten. En waarom niet? Ik ben zo ijdel als de pest. Als Monique Smit me had uitgenodigd om een liedje met haar mee te dansen tijdens het programma Kids Top 20, was ik hollend naar de studio gelopen! Kom nou! Zo ben ik! Ik zou bovendien Monique Smit om verkering vragen. Serieus! Goed, ze ziet er dan wel uit als een lelijk speenvarken, maar ergens is dat sexy. Afijn, die radio-uitzending dus. Voor de mensen die zondagmiddag niet kunnen luisteren: luister hierrr alles terug!

Een tocht langs het water

ozcan — Mon, 02 Aug 2010 20:29:21 +0000

Het was een doordeweekse dag, ergens in de maand juni, toen ik besloot een wandeling te ondernemen langs de kade van de rivier. Mijn hoofd liep om, een kwaal waar ik regelmatig last van heb. Ik wilde gewoon niet meer nadenken, godverdomme! Was dat te veel gevraagd! Op een bankje van vermolmd hout zat een jongedame met wie ik wel over het leven wilde filosoferen. Zij was een lekker wijf, en dat pleitte voor het meisje. Ik nam zetel op de lege plek naast haar. ‘Zo, daar zitten we dan,’ vatte ik samen. ‘Kom je hier vaker?’ Ze keek me met bloeddoorlopen ogen aan, drukte ineens beide handen tegen haar gezicht en begon te schreien als een kind dat net de baarmoeder vaarwel had gezegd. Dat is me wat, dacht ik onwillekeurig. Zo snel had ik nog geen enkel wijf aan het huilen gemaakt. Een aantal omstanders wierp een wantrouwige blik op ons. Die mensen dachten natuurlijk dat ik de bron van haar verdriet was. Ik sloeg een arm om haar heen en begon haar te troosten. Iemand moest het doen.

(more…)

College dooddrinken (launch basvanderveen.nl)

ozcan — Wed, 28 Jul 2010 19:50:38 +0000

De onderstaande tekst heb ik geschreven voor mijn vriend en wapenbroeder Bas van der Veen. Vanavond is zijn website de lucht ingegaan. Een absolute aanrader voor mensen die schrander commentaar willen lezen op het nieuws van alledag. Bas is een cynicus, een scherpe observator en bovenal iemand die een verfrissende kijk heeft op maatschappelijke ontwikkelingen en discussies. In mijn gastbijdrage, die u ook hier op deze website kunt lezen, geef ik een “college dooddrinken”, ontvouw ik een aantal redenen om naar de fles te grijpen en ontboezem ik de ware betekenis van drank. Ik ontvang gaarne al uw reacties waarin u beschrijft dat ik moreel verwerpelijk ben, thuishoor in een psychiatrisch centrum en een schande ben voor alle mannen.

Lees basvanderveen.nl

(more…)

Slecht gezelschap

ozcan — Mon, 26 Jul 2010 08:30:11 +0000

Zij meende me te moeten onderwerpen aan haar moralistische prietpraat, vooral door te wijzen op mijn schandelijke levensvisie, waarbij in het bijzonder vrouwen het dikwijls moeten ontgelden. Ik probeerde de stroom van onnozele woorden die haar mond ontvloden te stelpen met vele glazen whisky, maar hoe meer zij dronk des te ongenadiger zij werd in haar verwijten aan mijn adres. Ze kon nog zoveel zeggen als ze wilde, desnoods tot de morgenzon ons zou begroeten, ik werd er niet door geraakt. ‘Sommige mensen kunnen hun eigen ketenen niet verbreken en toch hun vrienden bevrijden.’ Ze staakte even haar tirade en dacht na over mijn woorden. ‘Waar slaat dat dan op?’ vroeg ze. ‘Ik weet het niet. Vraag het aan Nietzsche, die klootzak heeft het bedacht. Maar het komt er in dit geval de facto op neer dat ik jou een ongelooflijk kutwijf vind, dat haar eigen frustraties en tekortkomingen verbloemt door mij aan te vallen.’ Het meisje sloeg haar glas whisky in een keer achterover. Ze zweeg.

(more…)

De vredestichter

ozcan — Thu, 22 Jul 2010 20:48:53 +0000

Eerder, nog niet zo lang geleden, voelde ik altijd een drang, dikwijls gedreven door overmatig drankgebruik, om tijdens het uitgaan ruzie te maken met iedere klootzak die me niet aanstond. Laten we elkaar geen mietje noemen: ik was een gepatenteerde hufter. Een ruziemaker! Een onverbeterlijke patjepeeër! Tegenwoordig ben ik niet meer zo. Ik ben door de jaren heen verstandig geworden, denk ik. Als een Antiliaan nu met een schaapachtige blik en heupwiegend tegen me aan komt schuren, stoot ik niet de gouden tanden uit zijn bek, doch kies ik er simpelweg voor om elders in het café post te vatten. Ook wanneer ik aan de bar een doodeenvoudige jongen de hele nacht steevast spa rood zie consumeren, zoek ik niet langer de discussie met hem op. Ik trek zijn mannelijkheid niet in twijfel. Ik negeer die flikker gewoon. Hij doet maar, die halfzachte klootzak. Nu is alles anders, ja! Sterker nog, ik wil me tegenwoordig nog wel eens opwerpen als vredestichter tijdens vechtpartijen. Ik ben een goed mens.

(more…)

Over een kutwijf

ozcan — Sun, 18 Jul 2010 19:27:32 +0000

Niet alleen ter wille van het cultiveren van een literair imago doch ook om de waarheid met eer en geweten te dienen, zal ik in deze eerste zin gewag maken van het feit dat ik stomdronken, of op zijn minst behoorlijk aangeschoten, het nieuwe café in de binnenstad van Deventer waggelend betrad. Nu was er geen bijzondere reden om me in een eerder stadium van die avond helemaal naar de kloten te drinken, sterker nog: ik dronk louter uit verveling een fles whisky leeg. In de nieuwbakken kroeg zag ik veelal oude gezichten. Dat was me wat, die bekende koppen. Je zou er wat van krijgen. Deventer is een mooie stad, begrijp me niet verkeerd, maar als je er welhaast een kwart eeuw hebt gewoond moet je niet hopen op een anoniem bestaan. Die zakkenwassers kennen je geschiedenis, al ken jij hen niet. Ik sloot me aan bij m’n kompanen en hoorde hen praten over alledaagse zaken. Het is dat er opeens een ravissant heerlijk wijf de tent kwam binnenlopen, anders was ik allang huiswaarts gekeerd.

(more…)