Mijn stagebedrijf had me gevraagd of ik een Wikipedia-conferentie wilde bezoeken in Amsterdam. Het was de bedoeling dat ik er ideeën zou opdoen, mogelijk voor een boek. Dus ik liep vrijdag vroeg in de ochtend door de bouwput die Amsterdam heet, zigzagde langs een aantal levenskrachtige scholieren en installeerde me in een zaaltje op de zevende verdieping van de Openbare Bibliotheek. Enkele minuten later arriveerde ook een collega, met wie ik de acht uur durende conferentie ging uitzitten. We zagen in het programmaboekje dat filosofen, professors, onderzoekers en meer knappe mensen uit de hele wereld een kort lezinkje zouden houden. Maar vooral zagen we het somber in, voor ons zelf.

Het atrium was amper voor de helft gevuld met mensen. Vooral studenten bevolkten de ruimte, met hier en daar een uitzondering. De adolescenten hadden welhaast allemaal een laptop op hun schoot. Een kleine taxatie van de beeldschermen leerde dat men zich niet gretig zat voor te bereiden op wat komen zou, doch dat Twitter en Nu.nl populaire websites zijn onder het volk. Opeens verscheen er een dik meisje, ongelukkig lopend op veel te hoge hakken, op de stoffige vloer. Ze installeerde zich achter een hoge tafel, waarop ook een microfoon stond, zuchtte even diep en vroeg om de aandacht van de bezoekers. Kort daarop hield de directeur van de OBA in potsierlijk Engels een betoog waarin hij vertelde dat hij bijzonder trots was op het feit dat de organisatie voor zijn bibliotheek had gekozen. De hele zaal lachte de man uit vanwege zijn Engels. Mijn collega keek op zijn klok en zag dat we nog acht uur moesten. Aan mijn andere kant zat een bebrilde Aziaat die zijn laptop opstartte en loom inlogde op een website voor gamers.

De eerste spreker was een autistische Oostenrijker, die op een of andere manier Michel Foucault bij zijn verhaal haalde en enige verbanden zag tussen het contemporaine Wikipedia en opvattingen die de homofiele Fransman reeds vijftig jaar geleden had uitgesproken over de wereld. Het was niet bijster interessant, vooral omdat de verstrooide professor in jargon sprak. Zijn praatje duurde vijftien minuten. Toen hij klaar was, vloog mijn collega ineens voor mij langs. Hij lanceerde zichzelf. Ik keek hem verbijsterd na, sloeg gade hoe hij moeizaam langs zeven andere mensen bewoog, richting de uitgang, en zag hem uiteindelijk voldaan bij de uitgang staan. Hij zwaaide naar me, trok een gezicht alsof hij iets zuurs had gegeten en verdween uiteindelijk door de deur. Die had er maar weinig zin in. Ik overdacht zijn traject, wilde ook weg, maar kon mezelf niet aanzetten tot de stoutmoedige handeling. Alles was kut. Nu zat alleen de Aziaat nog naast mij. Ik zag hem schieten op een paar kreupele eenden. Hij grinnikte, want hij had het level gehaald. Een Australiër stond al bij het geïmproviseerde spreekgestoelte. Het was zijn beurt.

Maar zijn microfoon deed het niet. Het dikke meisje, blond en helemaal gekleed in het zwart, kwam waggelend ten tonele, rommelde wat met de kabels, faalde in haar poging, liep daarom rood aan, riep iemand uit het publiek en met zijn allen deden ze een verwoede inspanning om alles alsnog te laten functioneren. Wonder boven wonder lukte dat ook nog. De Australiër stak van wal. Goethe had ook al iets aangetoond, in zijn vroege jaren, waardoor het succes en de ontwikkeling van Wikipedia heel eenvoudig was te duiden. Ik begon me stierlijk te vervelen. Mijn telefoon was stuk, ik kon dus niet mijn mails lezen of ongein loslaten op Twitter. De lunch zou pas om 12.30 uur zijn. Ik moest nog twee uur! Ik keek of er nog geile wijven in de buurt zaten, met wie ik misschien wat tijd kon doden. Maar de enige vrouw in mijn buurt was een Turks meisje met vollere bakkebaarden dan ik. Dat zou haar dus niet worden. Intussen liet de Aziaat per ongeluk een boer. Hij keek opzij en maakte een verontschuldigend gebaar. Hij kreeg een glimlach.

Na het verhaal van de Australiër ontspon zich een discussie tussen hem en iemand die tien meter van mij vandaan zat. Ik kon zijn gezicht niet zien. Het dikke meisje bracht een microfoon naar hem en we luisterden met z’n allen naar zijn protest. Hij was het faliekant oneens met wat de Australiër zojuist had gezegd. Bovendien was hij bijzonder eloquent en goed ingelicht. Dat had een reden, bleek later. Hij was een van de andere sprekers. En zo ontstond van lieverlee een hevige discussie tussen alle mensen die geboekt waren voor de conferentie. Een jongen die zich slecht verzorgde slaakte een hevige zucht. Hij was de verslaggever op locatie, dat viel op te maken uit de HTML-codes op zijn beeldscherm. Er was geen orde meer in de zaal. De Aziaat met de bril moest nu bulderen van het lachen. Hij had een nieuwe highscore. Een Franse filosoof verhief zijn stem en was boos op de wereld. Ik plukte mijn tas van de grond, trok mijn jas aan en liep naar de uitgang. Deze mensen gingen boven mijn pet.