De schoen van Arda Turan

Mijn vader gooide vroeger vaak een schoen naar mijn hoofd. Ik heb regelmatig moeten bukken voor zijn leren instappers, nadat ik mij buiten op straat had misdragen, of als de juf niet langer mijn strapatsen aankon en me daarom van school stuurde. Als ik me eenmaal voor mijn vader moest verantwoorden, wist ik dat er drie scenario’s bestonden. Als ik het écht bont had gemaakt, deelde hij een ferme tik uit en maakte ik me huilend uit de voeten. Soms verdiende ik wel straf, maar was mijn misstap het uitvloeisel van onnozelheid, of onkunde, dan schold hij me de huid vol en mocht ik na een paar minuten weg, zonder verdere sancties.

Maar er was dus ook een tussenstap; de vliegende schoen.

In mijn prille jeugd heb ik vaak moeten wegduiken voor de schoen van mijn vader, omdat hij zich niet met mijn wandaden kon verzoenen. In de zomer had ik trouwens geluk, want dan droeg hij slippers en die deden minder pijn, zeker als ze van een afstandje werden gelanceerd.

Ik moest aan mijn vader denken toen ik naar de wedstrijd Atletico Madrid – FC Barcelona keek, een confrontatie in het kader van het Spaanse bekertoernooi.

Een op het oog onschuldig duel tussen Arda Turan en Dani Alves zorgde voor een bizarre situatie. De Turkse middenvelder vond dat hij onreglementair werd afgestopt, constateerde tot zijn grote verbazing dat hij geen vrije trap kreeg, trok zijn voetbalschoen uit en smeet deze op de grensrechter. De arbiter nam het incident waar en trok een gele kaart voor Arda Turan, die inmiddels zijn schoen van een wisselspeler terug had gekregen en hem mokkend aantrok, nog steeds teleurgesteld in de wedstrijdleiding.

Ik zag dat er in kranten en op social media veel tumult over dit incident bestond, waarschijnlijk terecht, maar mij verraste het op geen enkele manier, misschien omdat ik vroeger regelmatig de schoenen van mijn vader heb terug gekopt.

Sterker nog, als ik straks kinderen heb, zal ik ook mijn schoeisel naar die ongehoorzame klootzakken gooien.

Bij geen enkele andere club in Spanje komt een speler zo makkelijk weg met een halve aanslag op de grensrechter. Als Luis Suárez een schoen naar de arbiter had gegooid, dan zat hij nu ergens in een Baskisch heropvoedingskamp.

Nee, die echte Spaanse furie is alleen nog zichtbaar bij Atletico Madrid, een elftal dat niet van de halve maatregelen is en desnoods de tegenstander krabt, bespuugt, intimideert en wat dies meer zij. Alles is geoorloofd in de strijd om een overwinning. Wat dat betreft, vond ik het wel interessant dat uitgerekend Arda Turan, een Turk, zich met een vliegende schoen profileerde.

De Turkse hartstocht is bij Atletico Madrid op zijn plek.

Het is algemeen bekend dat Turkse voetballers moeizaam in Europa doorbreken, tenzij ze hun opleiding in Duitsland hebben genoten. Toen ik Arda Turan die schoen zag gooien, wist ik plotseling wat er aan de hand was; al die goede voetballers uit Turkije met gigantisch veel talent en nog meer temperament worden door beschaafde clubs gewoon niet zo goed begrepen. Daarom moeten er meer clubs als Atletico Madrid komen, van die ploegen die met hun hart én een straatmentaliteit voetballen.

Laat Arda Turan een pionier zijn. Geef hem volgend jaar de gouden schoen.

En koop meteen een paar stevige helmen voor zijn kinderen.

(deze column verscheen eerder in 90 Minutes)