DENK

In hun ontembare drang naar media-aandacht hebben de leden van DENK een nieuw dieptepunt bereikt. Met een potsierlijk een-tweetje in de plenaire zaal tussen oprichters Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk wilde het duo Kamervoorzitter Khadija Arib in verlegenheid brengen: ze vroegen of het parlement volgende week dinsdag een vrije dag kon krijgen, omwille van het islamitische suikerfeest.

Aan dat verzoek werd om logische redenen geen gehoor gegeven, waarna een digitale lastercampagne aan haar adres begon, compleet met manipulatief gemonteerde filmpjes en pompeuze tweets, in de hoop dat de laatste verstokte PvdA-stemmers van allochtone afkomst definitief voor DENK zullen kiezen.

Het is een nieuwerwetse parlementaire werkwijze, die niet alleen laakbaar is, maar bovendien volledig wordt aangestuurd door een vileine en bijna militante geestdrift, ontworpen om andere politici met dezelfde achtergrond in een kwaad daglicht te stellen. Anders dan de partij ons wil doen geloven, zijn de politieke cowboys van DENK niet uit op verbinding, maar willen zij het verschil tussen hen en andere Kamerleden met een Turkse of Marokkaanse achtergrond benadrukken. Wat dat behelst? Zij zijn wel loyaal. De anderen té liberaal.

Maar het absolute nulpunt werd gisteren bereikt, in een bericht van partijleider Tunahan Kuzu, waarin hij schaamteloos sprak van een ‘DENK-effect’, nadat verschillende stadhuizen in Nederland een Turkse vlag halfstok hadden gehesen.

Nog voor we van een definitief slachtofferaantal in Istanboel kunnen spreken, worden hier in Nederland zieltjes gewonnen én een politieke triomf gevierd. Dit is niet alleen schandelijk, maar ook volledig misplaatst, omdat die vlaggen er anders ook wel hadden gehangen.

We kunnen definitief stellen dat er aan de volgende verkiezingen nóg een extremistische partij zal meedoen, met een serieuze kans op meerdere zetels in de Tweede Kamer. Want merkwaardig genoeg worden bovenstaande acties rijkelijk beloond op internet, door een achterban die almaar in aantallen toeneemt. En zo zijn we getuige van het ontstaan van een vijfde colonne.

De schuldigen hiervan zijn de gevestigde partijen, met de PvdA in het bijzonder, die jarenlang oogluikend toestond dat deze religieuze fanaten zich moeiteloos binnen de partij konden opwerken, vanwege de allochtone aanhang die ze meebrachten. Het resultaat van dit sociaaldemocratisch opportunisme: nog meer polarisatie.