Dominantie van de onderbuik

De Duitsers zijn doorgeslagen in hun politieke correctheid. Die conclusie wordt de afgelopen dagen door veel politici, columnisten en historici getrokken. Het land kampt door de Tweede Wereldoorlog met een enorm schuldgevoel en waakt daarom voor dezelfde fouten.

Er zal wel een kern van waarheid inzitten: vanaf het moment dat duidelijk werd dat in Keulen tientallen vrouwen waren aangerand en beroofd, viel vooral op hoe discreet de politie en de journalisten het nieuws hadden gebracht. Pas nadat heel internet door allerlei nieuwerwetse mediabronnen was geïnformeerd, inclusief bewegende films die de verschrikkelijkheden hadden vastgelegd, werd het voorval erkend en het probleem besproken.

Het is goed dat met politieke correctheid wordt afgerekend: het zorgt voor een vertroebeld beeld van de realiteit en als de ongeriefelijke waarheid alsnog boven water komt, zal de woede van het volk véél meer omvattend zijn: de mensen voelen zich in tweevoud bedonderd. Niet alleen worden hun terechte zorgen gebagatelliseerd, ook is er sprake van institutionele misleiding door overheidsapparaten en gezaghebbende mediabedrijven.

De andere kant van het verhaal is echter ook zorgwekkend: nu we met zijn allen hebben geconstateerd dat misstanden stelselmatig worden verdraaid of verzwegen, heeft het hele politieke en maatschappelijke discours het juk van de politieke correctheid van zich afgeschud.

Er is beweging zichtbaar: niet naar het genuanceerde midden, waar incidenten en ontwikkelingen op een heldere manier worden geanalyseerd, zonder een apocalyptisch waardeoordeel, maar des te meer richting het terrein van de kwabbige onderbuik van de bezorgde burger die het niet langer pikt. Wat niet? Niks niet. Ze zijn het gewoon zat.

Het is alsof hordes intellectuelen zich jarenlang door statutaire en vastgeroeste omgangsvormen beperkt voelden in hun expressies. Daar is nu een einde aan gekomen. Verschillende journalisten rekenen af met politieke correctheid en om ook anderen daarvan te verwittigen, zijn deze dagen de columns en analyses extra hard – en met een rafelrandje, zodat de hele wereld kan zien dat wegkijken en vergoelijken tot het verleden behoort.

In het NRC Handelsblad voorspelde Arnold Karskens bijvoorbeeld dat we in mei een Europese Lente zullen meemaken; het volk pikt het wangedrag van de overheden niet meer en zal daarom het heft in eigen handen nemen. Ik heb een kruis in mijn kalender gezet – deze moedige en nauwkeurige profetie verdient meer aandacht.

In dezelfde krant schreef Rosanne Hertzberger overigens dat ze anders tegen de dingen aankijkt: Onze wereld is veranderd en dat moeten we onder ogen zien. Angela Merkel heeft in een jaar 1,1 miljoen asielzoekers geïmporteerd. Mensen uit homo-, Jodenen vrouwenhatende landen.

Toe maar, flinke woorden voor een deftige microbioloog van wie je zou verwachten dat ze de stabiliteit in een land wil bewaken. Maar wie kan het haar kwalijk nemen?

Eerder verschenen stukken in de krant waarin de mannelijkheid van alle Marokkanen als pathologisch werd gediagnosticeerd. Daarnaast suggereerde iemand dat we ons maar moesten bewapenen tegen moslims, want het was een kwestie van tijd voor de oorlog begon.

De politieke correctheid was inderdaad een vreselijk gedrocht. Veel ellende is door die houding ontstaan. Maar daarvoor in de plaats hebben we massahysterie gekregen. En dat is nu niet bepaald een verbetering.

 

(Deze column verscheen eerder in Nieuwe Revu)