De vraag is zo oud als de weg naar Kralingen. Nu weet ik eerlijk gezegd niet hoe oud die weg naar Kralingen daadwerkelijk is, maar ik kan me er enige voorstellingen bij maken. Dus ik bracht een vraag te berde. Die vraag luidt: Wat maakt een vrouw aantrekkelijk? Geen moeilijke vraag, dunkt me. De man heeft zich reeds enige tijd in de materie verdiept. Zo’n paar duizend jaar, om niet exact te zijn. Voor mijzelf ben ik er uit. Ik kwam er achter op vijftienjarige leeftijd, toen een vriend me wees op het feit dat ik standaard geil liep op dat type meisje. Na enig verzet van mijn kant bleek zijn constatering juist. Ik bleek een fetisj te hebben.

Nu heeft mijn fetisj weinig te maken met de omvang van borsten. Ik weet dat er genoeg mannen zijn die veel waarde hechten aan grote, ronde borsten, maar dat gaat voor mij niet op. Ik bedoel: kleine borsten staan veel meisjes ook goed. De verhouding met de rest van het lichaam moet natuurlijk wel kloppen. Daarbij kan ik niet warm of koud worden van schreefgegroeide borsten, waarvan de tepels naar de buitenkant wijzen. Niet mijn ding. Ik ben tevreden met een leuke cup b. Die ballen moeten natuurlijk wel in je handen passen en de bijbehorende tepels doen er beter aan om niet te hard te zijn, maar dat was het dan ook wel, wat mijn eisen betreft. Borsten zijn gewoon borsten, meer niet.

Er is ook een groot aantal mensen van mijn slag dat enorm veel waarde hecht aan de kont van een meisje. De derrière. Vreemde zaken, vind ik dat. Ik bedoel. In mijn wereld is er maar één ideaal op dat gebied. Het achterwerk van een meisje moet gewoon strak zijn. Een beetje vlezig mag wel, maar absoluut niet te groot. Gewoon nauwsluitend in een kleine maat spijkerbroek, zonder gezeur. Ze moet niet van die doorlopende benen hebben, dat je echt moet zoeken naar de billen van dat mokkel. Die oversized, misselijkmakende xxl-konten zijn ook niet aan mij besteed. Surinaamse kont, noemt men dat wel eens. De broek die een vrouw aanheeft is trouwens ook erg belangrijk. Als vrouwen van achteren wat forser zijn uitgevallen, kunnen zij beter een rok dragen. Die bedekt de ramp. Ja, dus, ik heb toch ook wel zo m’n eisen.

Ik weet eigenlijk niet wat een vrouw nog meer aantrekkelijk kan maken. Vroeger vond ik intellect belangrijk. Dat was ook maar een opwelling, hoor. Dan ging ik meisjes niet proberen te versieren in een discotheek, maar zocht ik hen op in de bieb. Dat plan bleek naderhand niet zo schrander als het op papier deed voorkomen. De meisjes in de bibliotheek hadden toch bijna allemaal, leek het wel, een persoonlijkheidsstoornis. Bovendien was het maar een saaie bedoening, daar tussen de boeken. Ik mocht niet hardop praten en zo. Er was geen drank. Evenmin achtergrondmuziek van stoere negers met juwelen. Slimme meisjes bleken ook nog bijdehand te zijn. Ze gedroegen zich zo feministisch, maar ondertussen gewoon één keer in de maand bloeden, hoor. Zo feministisch waren ze dan ook niet weer.

De constatering mag billijkerwijs luiden dat alle vrouwen aantrekkelijk kunnen zijn, mits zij geen overdadige maten erop nahouden en hun plaats kennen in deze wereld. Maar extra cachet krijgt zo’n vrouwmens – ja, nu komt het hoor – als zij voldoet aan mijn specifieke wens. Ik word namelijk bloedgeil van oorbellen. Van gouden oorbellen, om precies te zijn. Ze moeten groot en rond zijn, hoe forser in omvang, hoe beter. Ik denk dat een gouden oorbel ieder meisje vijfentwintig procent aantrekkelijker maakt. Als ik met het uitgaan een meisje tegenkom met protserige oorbellen kan ze altijd op mijn gezever rekenen. Het feit is, dat ik zo’n wijf direct wil bespringen. Ik wil mijn derde been subiet bij haar naar binnen slingeren als ik het goud zie bungelen aan haar oortjes. Voor mij is het moeilijk om de oorsprong van deze fetisj te achterhalen, maar de sensor die scant op oorbellen slaapt zelden. Tamelijk bizar.

Misschien bestaat mijn vriendenkring daarom wel grotendeels uit kampers. De vrouwen uit deze groep dragen namelijk massaal onderhavige oorbellen. Sommige Turkse meisjes lopen er ook mee, maar vaak zijn de oorbellen die zij in hebben niet van goud doch van een soort goedkoop, H&M-plastic. In het studentencafé waar ik dikwijls kom, zie ik ook veel meisjes lopen met gouden oorbellen. Maar die kakkerhoeren doen het alleen om op te vallen in de kroeg. En natuurlijk om gratis biertjes te scoren van mannen met dekkingsdrang. Kerels als ik. Afijn, ik pleit voor meer protserige sieraden in de oren van de dames. U moest eens weten hoeveel geiler u wordt! Ik koop die dingen ook altijd voor mijn vriendinnetjes, trouwens, gewoon om hen nog iets mooier te maken. Ziek, hè? Een fetisj, ja. Daar praten we over. Daar mag ik met recht over spreken. Ik ondervind zijn tirannie immers dagelijks.