De nummerweergave van de huistelefoon doet het niet. Dat was althans de mening die mijn moeder was toegedaan. Ik vond dat vreemd. Die functie heeft ons eerder nooit in de steek gelaten, maar nu er een nieuw nummer is, dat gebruikt wordt op hetzelfde toestel, schijnen er geen telefoonnummers te verschijnen in de display. Dus ik leg het probleem telefonisch voor aan een medewerkster van KPN, een vrouw met een geestelijke afwijking – serieus, dat hoorde je. Na een aantal handelingen op afstand, kwamen we tot de conclusie, de vrouw en ik, dat er een monteur moest komen. Ze waarschuwde wel: mocht het euvel aan ons liggen (defect toestel, verkeerde aangesloten bekabeling, et cetera) dan mochten we zelf voor de kosten opdraaien.

Nu moet ik bekennen dat het toestel dat mijn ouders in hun huis gebruiken van pauperkwaliteit is. Topcom, geen merk dat de grote spelers in de markt van de telefonie wakker houdt, vooral ons toestel niet, eentje uit het lagere prijssegment van de catalogus. Voor de monteur zou komen, besloot ik uit mijn eigen huis een ongebruikte huistelefoon van het merk Panasonic op te halen. Toen ik thuiskwam, was de monteur al druk in de weer. Hij was een man van ruim in de twintig, had onverzorgd haar en rommelde fluitend aan de kabels met een air van: ik roggel het wel even. Op zijn eigen telefoon concludeerde de monteur dat het signaal vanaf de bron zwak was, misschien onvoldoende om onze telefoon te bereiken. Hij moest naar de centrale kast om het één en ander te veranderen. Dat vonden wij goed.

Een kwartier na zijn vertrek klingelde de Topcom, want dat doet onze telefoon, en ik nam op. ´Akyol?’ Het was Danny, ‘van KPN’, met de vraag of ik een nummer had gezien in de display. Ik ontkende dat. Danny slaakte een diepe zucht. Hij zag de bui al hangen, dat hoorde je. Kort daarop verscheen hij weer bij ons thuis. ‘Jullie hebben het al met een ander toestel geprobeerd, hè?’ Hij keek mij aan met zijn handen in zijn zij. Ik wees hem op de Panasonic op de eettafel. ´Ja, met dat toestel, maar dan doet hij ook niets. Heel vreemd. Eerder deed hij het altijd wel, die Topcom.´ Danny pakte de Panasonic in zijn hand. ´Ja, vreemd,´ zei hij afwezig, ´dit toestel en merk ken ik dan weer wél. Topcom niet.´ Hij belde schijnbaar rond met een aantal collega´s en bedacht wat hij nog meer kon doen.

´Ik ga nog een keer naar de bron, en zet jullie op een ander kanaal, maar niet voordat ik alles in de kast veranderd heb. Dat zal wel zo´n anderhalf uur duren, als het meezit.´ Vooral die toevoeging was aandoenlijk. Je zag dat Danny met het probleem in zijn maag zat. Hij was met een bus van uitzendbureau Start gekomen, niet eens een volwaardige medewerker van KPN. Iets wat hij overigens tegensprak. ´Al mijn collega´s rijden in zo´n zwarte bus.´ Na een bak koffie, zwart, verdween Danny weer, terug naar de bron, zoals hij het noemde, om de boel stevig te vernieuwen. Ik keek mijn moeder aan en vroeg of ze het eigenlijk wel eens met een ander toestel had geprobeerd. ‘Hij heeft het toch altijd gedaan met die Topcom?’ Dat snijdt hout, dacht ik. We gingen zitten op de bank en wachtten op onze vriend Danny, die de boel grondig aan het verbouwen was.

Danny belde ons op met de mededeling dat alles was vervangen, wij vanaf nu op een ander kanaal zaten en dat hij nu onze kant opkwam. Toen we ophingen, bekroop me een raar gevoel. Danny had niet eens gevraagd of zijn nummer nu wel in onze display verscheen, wat overigens niet het geval was. Toen hij, bezweet en verfomfaaid, ons huis inliep sprak hij de woorden: ‘Hij doet het zeker weer niet?’ En inderdaad… Hij deed het weer niet. Hij belde met een collega, overlegde met hem, en na ampel beraad werd besloten dat ze zouden ‘graven’. Hij legde uit dat voor ons huis, onder de grond, er wel eens kortsluiting opgetreden zou kunnen zijn. We maakten een afspraak voor over twee dagen. Hij verontschuldigde zich, die Danny, omdat hij het probleem niet kon verhelpen en zo. Daarop vertrok hij met de staart tussen zijn benen.

Toen onze monteur vertrokken was, onderweg naar Holten, daar kwam hij vandaan, besloot ik alsnog mijn kans te wagen met de Panasonic. Ik sloot de telefoon aan, belde met mijn mobiel naar huis en vrijwel direct verscheen het nummer in de display. Mijn moeder barstte in lachen uit. Ik vond het minder grappig. Daarop belde ik maar weer met de klantenservice van KPN. Ik vertelde dat mijn ouders zojuist had besloten om last minute naar Mallorca te vliegen en dat de monteur over twee dagen niet meer hoefde te komen. De vrouw begreep me wel, wenste mijn ouders een fijne vakantie en zei dat ik later wel weer contact kon opnemen met hen. Dat zou ik zeker doen. Mijn moeder plofte tevreden neer op de bank. ‘Dat scheelt ons weer een paar honderd euro.’ Toen ging de telefoon. Het was Danny, of zijn schroevendraaier nog bij ons lag. ‘Nee? Shit, dan ligt-ie zeker nog bij de bron.’