Grootmoeder

Mijn moeder kwam onze huiskamer binnengelopen met een C&A-tas. Ze trok een grimas toen ze ons oppasmeisje vrolijk op het grote kleed met onze kinderen zag spelen.

‘Wat doet zij hier?’ vroeg ze in het Turks. Nog voor het antwoord kwam, haalde ze stuk voor stuk truien, broeken en rokjes tevoorschijn. Alles was afgeprijsd – dat zag ik aan de stickers.

Ze heeft het moeilijk met het feit dat anderen op haar kleinkinderen passen. Maar mijn vriendin en ik zien geen andere optie. Ten eerste zou mijn moeder het fysiek niet kunnen bolwerken, daarnaast spreekt ze, anders dan ons kroost, geen Nederlands.

Mijn moeder ging onhandig, met haar stramme lichaam, op het kleed zitten, tussen speelgoed en knutselpapier. Ze voelde aan de buik van Baran (1) en keek naar het plafond.

‘Te weinig gegeten. Niet goed.’ Daarna rook ze aan het haar van Mia (3). ‘Ooo, luizen. Snel naar douche brengen en wassen.’

Heel sympathiek kwam het allemaal niet over. Maar wij kenden de bron: mijn moeder wil zich niet overbodig voelen, daarom ventileerde ze deze kul.

Ze trok een nieuwe jurk over het hoofd van Mia. Hij was zes maten te groot. Ik zag de teleurstelling in het gezicht van mijn moeder.

‘Geef oma maar een kusje, Mia,’ zei ik. Tot overmaat van ramp weigerde ze dat te doen. Daarna tilde oma Baran op, trok hem een korte broek aan, maar het katoen gleed onmiddellijk van zijn ranke peuterlijf. Wéér dat verdriet in de ogen van een wanhopige grootmoeder.

Ze onttrok zich van ons en begon maar schoon te maken, iets waarin ze absoluut uitblinkt, en dat weet ze ook – al zijn onze kinderen nog te jong om dat te zien.

Mia huppelde naar mij toe en vroeg om een doosje Smarties. Eigenlijk mocht het niet. We zouden bijna gaan eten. Ik zag mijn moeder dweilen, met zweet op haar voorhoofd, en vroeg haar in het Turks of ze niet wat snoep aan haar kleinkinderen wilde geven.

Ze liet de dweil onmiddellijk vallen en liep naar de voorraadkast. De kinderen stiefelden blij achter haar aan. Ze kregen hun snoep, mijn moeder haar knuffels en kusjes. Het was misschien niet juiste van opvoeden, maar het gevoel van mijn moeder was belangrijker.

(Deze column verscheen eerder in De Gelderlander)