Mojo

Die hele infantiele en voorspelbare bedoening rond de naderende aanstelling van Ahmed Marcouch als burgemeester van Arnhem legde voor mij toch iets heel belangrijks bloot.

Het gebeurde gistermiddag, toen ik op internet naar de beelden van een demonstratie keek, waar PVV-leider Geert Wilders als zelfbenoemde verlosser uit de auto stapte. Hij zou Arnhem wel eventjes behoeden voor het kalifaat.

Plotseling moest ik aan mijn cinematografische held denken: Austin Powers. In een van de films rondom deze beroemde geheim agent – die heel goed bij de vrouwen ligt, geen vijand vreest en in principe álles voor elkaar krijgt – vindt er iets ontwrichtends plaats. Hij raakt zijn mojo kwijt, een desastreuze ontwikkeling, die zomaar het einde van zijn carrière kan betekenen.

Voor ik verder ga, moet ik misschien eerst het begrip mojo verklaren. Volgens het alwetende internet gaat het om ‘innerlijke kracht, zelfverzekerdheid of een sprankeling. Letterlijk een combinatie van motivation en joy.’

Het is die cocktail van eigenschappen waardoor iedereen uiteindelijk voor de charmes van de man of vrouw met de mojo zwicht.

Heel lang had Geert Wilders mojo. Elke uitspraak die hij deed, zorgde voor een landelijke polemiek. Maar gisteren was alles anders: als een clown die al twintig jaar met dezelfde circusact rondreist, stapte hij uit de geblindeerde auto. De gebruikelijke kleerkasten scanden omstandig de meute, die voor een groot deel bestond uit hongerige pers, voor wie de komkommertijd een lange lijdensweg is.

Op internet werd de spot gedreven met de PVV-voorman, wiens gedrag inmiddels zo voorspelbaar is geworden, dat robotisering van parlementariërs steeds dichterbij komt. Zelfs Kamerleden van andere partijen lieten met een kwinkslag merken dat ze totaal niet onder de indruk waren van Wilders’ actie, die door het leven moest gaan als een ‘massaal protest’.

Ik geloof dat ik het toen besefte: Geert Wilders is zijn mojo kwijt. Als een pias stond hij daar voor het stadhuis, met een oud laken, waarop een al even sleetse tekst stond gedrukt: ‘Geen Arnhemmistan. We raken ons land kwijt’.

Ik vroeg me net als veel andere mensen af waar die dubbele m in Arnhemmistan voor stond. Ik denk: mojo.

 

(deze column verscheen eerder in Tubantia)