Nederland wordt steeds dommer

‘Nederland wordt steeds slimmer,’ luidt de slogan van de LOI. De organisatie baseert haar stelling op een toenemend aantal burgers dat naast een gezin en druk privé-leven verscheidene cursussen bij de Leidse Onderwijsinstelling volgt. De lollige commercials op radio en televisie moeten ons doen geloven dat de gemiddelde Nederlander zes talen spreekt en op ieder gewenst moment uit het werk van beroemde filosofen kan citeren.

Ik moest aan deze reclames denken toen ik op internet las dat Tubantia, de regionale courant in Twente, na volgende maand afscheid neemt van Theo Hakkert en Marjon Kok. Het duo schreef jarenlang de boekenpagina’s van de krant vol, maar doordat de meeste lokale kranten door mediabedrijf De Persgroep zijn overgenomen, moest er worden gesaneerd. In de toekomst zal een redactie in Rotterdam alle mensen in de kleinere steden van dezelfde content voorzien, dat is nu eenmaal goedkoper en we weten allemaal: alles draait uiteindelijk om geld. Een boekenkatern dat in de provincie verdwijnt, zou niet eens zo erg zijn als ze in Leiden gelijk hadden, maar de werkelijkheid is dat Nederland steeds dommer wordt en er komt maar geen eind aan.

Dankzij social media zien we hoe achterlijke Nederlanders, die het intellectuele niveau van orang-oetans amper ontstijgen, het prima vinden dat bootvluchtelingen in de zee verzuipen, omdat ze anders hierheen zullen komen, met het doel om uitkeringen te vangen en meisjes te verkrachten. ‘We hebben hier ook problemen!’

In dit land kijken wekelijks 500.000 mensen naar herhalingen van Lachen om Home Video’s, een programma op SBS6, waarin Hans Kraay junior filmpjes van struikelende mensen en dieren aan elkaar praat. Dit is het land waar Britt Dekker, Dave Roelvink, die blonde snol uit Oh Oh Cherso en nog meer randdebielen hun eigen real life soap krijgen, omdat ze nu eenmaal een bepaalde doelgroep aanspreken, de mensen zonder hersens.

Het is geen elitair geneuzel: kunst en cultuur moeten de burgers opvoeden. Ik spreek uit eigen ervaring. Als ik nooit een boek was gaan lezen, zou ik in onwetendheid blijven hangen en had ik nu overal rotzooi lopen trappen, gedreven door irrationele onderbuikgevoelens en stuitende domheid. Ik heb leren denken, voelen en handelen door literatuur. Het is niet zo dat iedereen die boeken verslindt automatisch het morele gelijk aan zijn kant heeft, maar in elk geval ontstaat het talent om te associëren. Iedere Nederlander heeft recht op zijn eigen imbeciele uitspraken, het zou alleen fijn zijn als ze op kennis zijn gebaseerd, en niet op angst en ontevredenheid over de eigen sociale situatie.

Er is in Nederland een groeiend verzet tegen linkse politieke correctheid, de mensen die zich als zodanig profileren verliezen steeds meer terrein. Het dedain en de weerzin komen niet uit de lucht vallen: PvdA’ers bijvoorbeeld hebben een paar decennia mede de scepter gezwaaid en voor een enorme kloof tussen de verschillende lagen van onze maatschappij gezorgd. Andere politici buiten deze vorm van wanbeleid nu uit, niet met het doel om Nederland een betere plek voor iedereen te maken, maar vooral om electoraal winst te boeken. Ik heb niet het idee dat rechtspopulisten belang hebben bij het slimmer worden van tokkies, die vormen immers het fundament van hun beweging of partij.

De burgers moeten zelf aan hun ontwikkeling werken, dat lukt alleen met onderwijs en de juiste stimulans, bijvoorbeeld in de regionale krant, waarin recensies van prachtige boeken staan en interviews met grote denkers vallen te lezen. Maar goed, dat verdwijnt in Overijssel dus ook. Daar wordt het volk dom gehouden. Zij moeten het van social media en tv hebben. Gelukkig heeft SBS sinds kort een nieuwe zender in de lucht. Dat kanaal zendt de hele avond herhalingen van Hart van Nederland uit, waarin we kunnen zien hoe een kat in Nunspeet door de brandweer uit een boom wordt bevrijd. Als het even meezit, beginnen ze in het najaar ook nog met een real life soap over het enerverende leven van Peter Jan Rens of Kim Feenstra.

Fuck boeken, lang leve de onnozelheid.

(deze column verscheen eerder in Nieuwe Revu)