Gerard Joling; opportunistische volksverlakker

Gerard Joling is niet zo achterlijk als ik aanvankelijk dacht. Hij heeft goed ingespeeld op het feit dat het merendeel van de Nederlanders op het gebied van muziek een absolute wansmaak heeft.

Daarnaast weet hij dat de meeste burgers in onze maatschappij onderontwikkelde leeghoofden zijn die zich het liefst met pies-en-poepgrappen laten vermaken én een hartgrondige afkeer voelen van succesvolle mensen die tot de maatschappelijke elite behoren.

Ik geloofde altijd dat Gerard Joling een amusante doch ongevaarlijke clown was, iemand om wie wij met zijn allen lachen omdat de platheid nu eenmaal domineert, maar tegenwoordig schrijft hij ook blogs op zijn website, waarin hij herhaaldelijk op populistische toon afrekent met een paar misstanden in onze samenleving.

Deze verhalen verschijnen op zijn website.

Heel handig, want dan weten bezoekers meteen waar ze hem binnenkort kunnen zien optreden.

Hij zet zich af tegen politici, neemt het op voor ouderen in strontluiers en fulmineerde vorige week tegen Syrische asielzoekers, die zomaar naar ons land komen om banen in te pikken, daarbij geholpen door ónze eigen uitzendbureaus.

Wat een schande, zeg.

Ik kan me niet onttrekken aan het idee dat deze gemankeerde zanger heel gewiekst op de sentimenten van zijn achterban inspeelt. Hij kent zijn publiek, een weinig bonte verzameling van provinciale tokkies, die in zeemanskleding naar een voetbalstadion gaan en daar meedeinen op bekende nummers die door De Toppers worden verkracht.

Dat is onze cultuur.

De zanger en presentator kent de primitieve oprispingen van zijn fans, hij kan als geen ander die lui manipuleren, met het doel om zich nog geliefder te maken dan hij al is. Daarom schrijft hij dus die blogs – niets meer dan kwaadaardige volksverlakkerij van een doortrapte slampamper die in veel andere landen het niet verder zou schoppen dan circusclown, maar bij ons wonderbaarlijk genoeg BN’er is geworden.

De man post een foto van zichzelf op het toilet, terwijl hij aan het schijten is, en krijgt om die reden aanmoedigingen van mensen die zich zijn fans noemen.

Dat is dus de synergie tussen de artiest en zijn bewonderaars. Daar raken duizenden fans van onder de indruk.

Ik keek dan ook niet raar op toen de laatste blog van Gerard Joling op sociale media massaal werd verspreid, mede op initiatief van Fleur Agema, een kritiekloze loopsoldaat van Geert Wilders.

Ze noemde de zanger een dappere Bekende Nederlander.

Er is helemaal niets moedigs aan het bespelen van de onderbuik van een natie.

Het enige wat Gerard Joling wil is nog meer aandacht en roem. Hij weet dat vooral het plebs zich fysiek en digitaal tegen vluchtelingen verzet, dezelfde mensen die op hun campings naar de plaatjes van deze hork luisteren, en voedt ze daarom in die kinderlijke epistels met exacte datgene waar zij behoefte aan hebben: barbaarse eenvoud.

Als het die talentloze nitwit daadwerkelijk om onze ouderen is te doen, dan moet hij drommen bejaarden in zijn villa’s opnemen. Hij verdient immers bakken met geld.

Dit is dezelfde retoriek die racisten toepassen op filantropen die wél medelijden met vluchtelingen hebben, dus andersom zou deze logica ook moeten werken. Onze zelfbenoemde hoeder van de vrije westerse democratie heeft de middelen.

Dus, kom op Gerard, oude demagoog, maak me gek.