Ze zag er weer uit om op te schieten, die ex van mij. Een okergele jurk tot op haar enkels, haveloze schoenen, alleszins gedateerde sieraden in die ezelsoren van haar, een of andere kei om een touwtje om haar nek, het vuurrode haar ongekamd, en als ik naar die klauw op haar linkerborst keek, de meest afzichtelijke tattoo die iemand ooit liet zetten, moest ik mijn best doen om niet over te geven. Nog voor ik een woord uitsprak, begon zij te huilen. Dat doet ze altijd als ze bij me op visite komt. Mijn ex is op zoek naar de zin van het leven, en onderwijl is zij vaker dan eens verdwaald, de ongelooflijke trut. Ze is desondanks een van de bijzonder weinige mensen die ik wil ontzien, hoe stompzinnig ze tegenwoordig haar bestaan ook inricht.

Lees verder

In een donkere hoek van het café, rechts van de deur en tegen een muur van spakerig hout, zitten drie vrouwen aan een klein tafeltje. Ze drinken koffie en zijn druk in gesprek over een mij onbekend onderwerp. Ik groet de potige bediende, hang mijn jas over een kruk en bestel een kop thee. Het dranklokaal is op dit middaguur dunbevolkt. Naast de drie vrouwen is alleen een tweetal meisjes aanwezig. De twee zitten aan de andere hoek van de toog en praten ingetogen met elkaar. Ik buig voorover, slaak een diepe zucht en pak het krantje dat voor mij op de bar ligt. Ik zit te lezen in de krant, terwijl ik voorzichtig nip van mijn kopje thee. Ik ben in mijn hum: dit is de rust die ik zo nu en dan nodig heb.

Lees verder

Een schoonheid als Lotte had ik nog niet gezien die avond, of het moest het meisje van de supermarkt zijn, bij wie ik drie blikjes whisky-cola afrekende, voor ik naar het café liep waar ik mijn afspraak zou ontmoeten. Deze Lotte had me ergens in oktober van het vorige jaar gemaild. Ze bejubelde mijn schrijfwerk op dit blog, schreef dat ik een interessante persoonlijkheid had en stak niet onder stoelen of banken dat ze me aantrekkelijk vond. Nu ben ik vrij principieel wat virtuele aanbidders betreft: die ontmoet ik niet. Maar het wil wel eens voorkomen dat ik drink. En als ik dronken ben, zit ik ook achter de computer, en als ik dronken achter de computer zit blijft er maar weinig over van die toch al spaarzame principes van mij. Dus we spraken af.

Lees verder

Zij was een heel mooi meisje, lang en slank, iemand van wie je in eerste instantie niet kon voorstellen dat ze zich liet nemen op het toilet van een discotheek. Maar het was wel zo. Mocht ik er niet bij geweest zijn, ik zou mezelf niet geloven. Toen we terugkeerden in de danszaal en een plekje veroverden aan de bar, begon ze omstandig haar rosse haar in model te brengen. Er hing iets enigmatisch over dit meisje. Ik vroeg of ze die nacht bij me zou slapen. ‘Nee, ik moet naar huis’, antwoordde ze, ‘mijn oppas moet morgen heel vroeg weg.’ Ik stelde geen vragen meer. Het was duidelijk. Ze had een kind.

Lees verder

Al hadden wij amper een uur geleden ruzie gemaakt over een futiele zaak, het kwam geen seconde bij me op dat zij voortijdig onze avond zou afbreken. Zij liep koket door de kroeg, hield soms halt om een slok van haar wijn te nemen en dartelde dan lustig verder tussen de louche bezoekers van het etablissement. Ik wist dat ze spelletjes met me speelde. Ze hoopte dat ik haar zou ophalen, om het goed te maken, en me zou verontschuldigen voor de neerbuigende opmerkingen die ik, toegegeven, de hele avond al maakte. Maar ik had geen zin. Nog liever bleef ik aan de toog zitten en zoop me een stuk in mijn kloten. En dat deed ik dan ook.

Lees verder