HIJ HAD VEEL TALENTEN, MAAR IN ZELFMOORD PLEGEN, WAS HIJ NIET ZO GOED. Een veel treuriger grafsteentekst was amper denkbaar. Maar het was wel de waarheid: van de vijf pogingen die hij tot nu toe had gedaan, was geen enkele succesvol gebleken. Aanvankelijk kon hij zijn herhaaldelijk falen nog wel vergoelijken. Het waren ‘beginnersfoutjes’, logische misstappen voor iemand die weinig ervaring heeft op suïcidegebied.

Lees verder

De kogel is door de moskee! Mijn roman ‘Eus’ verschijnt in het najaar van 2012 bij uitgeverij Prometheus. Vorige week heb ik een two-book deal getekend in Amsterdam. Dit houdt in dat ik na mijn debuut meteen ga schrijven aan een tweede roman. Meer details over de inhoud van beide boeken volgt later. In ieder geval moet u weten dat ‘Eus’ een semi-autobiografische schelmenroman is die zich afspeelt in de onderklasse van Deventer. Het verhaal gaat over een jonge Turk, die – naarmate hij ouder wordt – de kunst ontwikkelt verzeild te raken in allerlei vormen van narigheid, alles om maar afgeleid te worden van de uitzichtloosheid van het bestaan. Houd deze website in de gaten voor meer informatie.

‘Je had een jongetje moeten zijn.’ Het was het eerste wat ze dacht toen de verloskundige na de bevalling een plakkerige baby op haar borst legde. Een beetje verwonderd keek ze naar het knalrode wezen dat net nog in haar buik had gezeten en nu de longen uit het lijfje schreeuwde. Dit was haar vlees en bloed. Haar baby. En het deed haar helemaal niks.

Lees verder

Ze had zich nog zo voorgenomen het niet meer te doen. Weliswaar voor de zoveelste keer, maar stiekem had ze gedacht dat het deze keer zou lukken. En nu lag daar toch weer een non-descripte man in haar bed te slapen. ‘Hoe zou hij eigenlijk heten?’ vroeg ze zich af. Vast Niels. Of Bob. Inwisselbare man, inwisselbare naam. Beslist niet mee naar huis genomen uit liefde. Niet eens uit lust, als ze heel eerlijk was. Nee, de man was onderdeel van een reeks. Een steeds verder uitdijend legioen van stoplappen, bedoeld om een gat te dichten dat ondertussen alleen maar groter werd.

Lees verder

Ik werd wakker en kon mijn armen en benen niet bewegen. Terwijl mijn ogen langzaam wenden aan het donker, probeerde ik het groeiend gevoel van paniek in mijn maag te onderdrukken. Waar was ik? Waarom was ik daar? Mijn hoofd voelde vreemd zwaar, alsof het niet van mij was, en ik had een vieze smaak in mijn mond. Nerveus likte ik langs mijn droge lippen.

Lees verder