Toen de eerste brief kwam, was ik aanvankelijk gevleid. ‘Je kent me niet’, schreef de onbekende, ‘maar ik zag je laatst in een tijdschrift. Volgens mij hebben we heel veel gemeen. Kunnen we geen vriendinnen worden?’ Ik haalde ‘s avonds de twee velletjes lacherig tevoorschijn in de kroeg. Al snel ging de hartenkreet van hand tot hand. ‘Hello Kitty-postpapier?’ Tom, ooit een scharrel maar nu al jaren mijn beste vriend, trok geringschattend zijn wenkbrauwen op. ‘Hoe oud is dat wijf? Twaalf?’ Schaterend hoongelach steeg op in het café.

Lees verder

Nu blijk ik een moeder te hebben. Na vierentwintig jaar. Dat ik ooit een vagina opengescheurd heb en op deze aardkloot geworpen ben, weet ik natuurlijk wel. Maar welke vagina dat was, is mij nooit medegedeeld. Mijn oudeheer heeft zich tot twee jaar geleden over mij ontfermd zonder mij te vertellen uit welke bloemkool ik ontsproot. Twee jaar terug ging hij uitvogelen of God en de Duivel bestonden met de belofte mij een teken te geven indien dat het geval was. Met het voorbij schrijden van de dagen, maanden en jaren slinkt mijn verwachting. Niets hoorde ik nog van hem.

Lees verder

Precies tien jaar geleden werd de wereld opgeschrikt door de aanslagen op het World Trade Center. In het decennium dat daarop volgde is ontegenzeglijk veel veranderd, ook in Nederland. In ‘WTF?! Volwassen worden na 11 september’ beschrijven 25 jonge Nederlanders hoe 11 september hun levens cruciaal beïnvloedde. Waarom bekeerde de een zich tot de islam, terwijl de andere begeesterd raakte door de denkbeelden van de PVV? Waarom ging de een een hoofddoek dragen, en besloot een ander juist om die af te werpen? In deze bundel leest u ook een kort literair verhaal van mijn hand: “Zero Impact“. Over hoe ik de dag van de aanslag beleefde, en welke impact 11 september later op mij zou hebben. Vanaf vandaag in de winkels en op bol.com!

Lees verder

Het was begonnen met de witte bessenstruik. De struik stond achter ons huis, aan het paadje dat de keurige drie-onder-een-kap-woningen in mijn straat scheidde van het troosteloze flatgebouw daarachter. Van mijn ouders moest ik bij de flat uit de buurt blijven. De bewoners waren heel ander volk dan de keurige burgers in de rest van het dorp. ‘Ordinaire en asociale mensen.’ Volgens mijn moeder tenminste.

Lees verder