Omdat ik langzamerhand ga beginnen aan het schrijven van mijn debuutroman (meer informatie hieromtrent volgt) en ik deze website in de tussentijd niet wil verwaarlozen, bied ik vaste lezers en andere mensen de mogelijkheid om een verhaal in te sturen. Als de inzendingen voldoen aan een aantal kwaliteitseisen, die uiteraard bepaald worden door mij en waar verder natuurlijk niet over valt te corresponderen, worden ze online gezet. Dus heb jij een mooi verhaal geschreven of wil je dat gaan doen, mail me dan op ozcan.akyol@gmail.com

‘Wat doet een mooie vrouw zoals jij alleen’. Ik kijk rechts van me en zie een licht bezweet voorhoofd en een mond met vlezige, natte lippen die me al te gretig aankijken. Ik besluit het mansgeval te negeren en nog een sip van mijn mojito te nemen. Vrijdagavonden zijn altijd raak. De kantoorpikken verdrinken en verschreeuwen hun frustraties om bewusteloos het weekend door te komen voor ze maandagochtend weer de schoenen van hun baas schoon moeten likken om de hypotheek te kunnen blijven betalen. Slaven zijn het. Slaven van hun werk, slaven van hun saaie burgervrouwen en vooral slaven van zichzelf en hun oervervelende leven. Te laf om eruit te stappen. Zichzelf volgieten is hun enige ontspanning. En de terloopse wip -als ze geluk hebben.

Lees verder

Het was donderdagnacht en de cafés waren net gesloten, toen iemand van ons met het lumineuze idee kwam om ergens in te breken. Terwijl ik aan het pissen was tegen de personeelsingang van de bibliotheek, schopte ik met veel kracht het raampje van de deur kapot. Het gat was groot genoeg om doorheen te kruipen. Ik huppelde lazarus terug naar het grote uitgaansplein, vertelde mijn vrienden wat ik zojuist had gedaan en na een paar seconden stonden we gedrieën te kijken naar de deur. ‘Wat valt hier te halen dan?’ vroeg Karel terecht. ‘Computers, natuurlijk!’ riep Ton. ‘Denk eens na! Die leeszalen staan er vol mee.’ Ton had een punt, vonden we. Toen was het plan opgevat om naar binnen te gaan, een nachtelijk bezoekje aan de bieb.

Lees verder

Dinsdag 14 juni sloot ik een overeenkomst met literair agent Paul Sebes. Hij zal mijn belangen vertegenwoordigen in Nederland en eventueel daarbuiten. Dit houdt in dat hij actief op zoek gaat naar een uitgever waarbij ik mijn debuutroman kan uitgeven. Bovendien organiseert hij lezingen, workshops en mediaoptredens. Hij is zogezegd een zwaargewicht in de boekenwereld – maar voor de rest is hij wel dun, hoor. Zo heeft hij onder andere Joost Zwagerman, Cees Nooteboom, Herman Brusselmans en Gerrit Komrij in zijn stal. Ik hoop dan ook op een vruchtbare samenwerking, die tot mooie producten leidt. Kijk ook eens op de website van Paul Sebes.

Het eerste obstakel dat ik op mijn weg vond was het bezoek aan de drogisterij, een plek waar ik niet graag kwam, vooral uit angst voor het gehoofddoekte meisje dat daar werkte. Een potje gel durfde ik nog wel te kopen, maar producten die direct gelieerd waren aan seks bezorgden enige terughoudendheid bij me en zelfs schaamtegevoelens. Ze keek me altijd afkeurend aan, alsof ik zojuist enorm had gezondigd en één keer zei ze zelfs dat God me zou tuchtigen voor al mijn heidense strapatsen. Ik was zestien jaar, een puber, en dus snel geïmponeerd, al liet ik tijdens dit specifieke bezoek aan de drogist niets merken van mijn aarzelingen, want ik had een hoger doel. Ik zou ’s avonds Leonie ontmoeten. Het was een belangrijke afspraak. De uitkomst kon mijn leven veranderen, dat gaf een spanning die ik nooit weer zou voelen.

Lees verder