Gecondoleerd, makker! Ik lees net op Facebook dat één van je honden peiger is. Dat vind ik heel vervelend voor je. Nu is het geen geheim dat ik een notoire dierenhater ben, maar het verdriet dat jij en je verloofde momenteel doormaken gun ik jullie natuurlijk ook weer niet. Toch heb ik terzelfdertijd zoiets van: als je hond dood is, koop je toch gewoon een nieuwe? Of werkt dat allemaal niet zo? Leg eens uit hoe die voor mij raadselachtige band tussen mens en dier in elkaar steekt, want om eerlijk te zijn snap ik er bar weinig van. Ik vind honden vervelende dieren die nergens goed voor zijn, ze bezorgen mensen allerlei extra verplichtingen en kosten bovendien veel geld in onderhoud. Dan kun je beter nog een vrouw ernaast nemen in plaats van zo’n mormel, vind ik.

Lees verder

Samen met Jan Roos, bekend van radio en televisie, tevens mijn allerbeste vriend van het hele universum, besloot ik afgelopen zaterdag, omdat we toch niets anders te doen hadden, op wijvenpad te gaan. Het beloofde een zeer succesvolle avond te worden, want het is geen geheim dat wij de twee grootste rokkenjagers van Nederland zijn, zo niet van de wereld. Ik moet het hebben van mijn charisma en vlotte babbel, terwijl Jan Roos vooral leunt op zijn uiterlijk. We hingen nonchalant tegen de toog en kregen vrijwel direct vier mokkels in ons vizier. De helft van dit groepje zag eruit om op te schieten, maar de twee andere meisjes wilde ik met alle plezier kapotdrillen, zelfs in nuchtere toestand. Jan Roos was kennelijk dezelfde mening toegedaan, want hij liep naar die twee mooie wijven en vroeg: ‘Willen jullie wat van mij drinken, tyfushonden?’

Lees verder

Van alle plekken die ik vanavond had kunnen bezoeken was het café waarschijnlijk de slechtste bestemming, maar een jongen van mijn leeftijd, die in de bloei van zijn leven staat, heeft zo nu en dan een verzetje nodig. Bovendien hoopte ik een wijf te ontmoeten dat ik mee kon nemen naar mijn huis, want – eerlijk is eerlijk – het was te lang geleden dat ik een vertegenwoordigster van het andere geslacht mocht beklimmen. Ik vond een geschikte plek aan de toog, peinsde een moment over het drankje dat ik moest bestellen en besloot uiteindelijk toch voor whisky te gaan. Het eerste glas smaakte me prima en het dreigde zowaar een goede avond te worden, zij het niet dat de deur ineens opensloeg en daar mijn ex-vriendin stond met een horde meisjes. Ze hadden wat te vieren.

Lees verder

Ik zat op een kruk in de buurtkroeg rustig van mijn whisky te nippen, toen een drietal opgeschoten jongens schuin achter me verscheen en daar zwaar ademend bleef staan. ‘Vuile klootzak,’ riep de langste van het stel. Ik draaide om en probeerde me hem voor de geest te halen, maar faalde jammerlijk in die poging. Het barmeisje verscheen intussen ongerust uit de bijkeuken en maande het drietal tot kalmte. ‘Geen gekke dingen doen,’ smeekte ze die jongens. Ik zag niet in waarom zij zulks van plan zouden zijn en bood ze derhalve een drankje aan. ‘Ik hoef niets van jou, smeerlap!’ bromde dezelfde jongen. Het kon aan mij liggen, maar ik kreeg de indruk dat deze gasten gekwetst waren door mijn toedoen. De beste aanval is de verdediging, is mij altijd geleerd, dus ik stond op en riep: ‘Houd toch je muil, hoerenzoon.’

Lees verder

Ze was een schim uit het verleden, iemand met wie ik weleens in een dronken bui had gepraat, maar waar dat gesprek over ging en hoe haar naam was, ik zou het niet meer weten. Ze leunde met gekruiste armen op de toog en huilde ingetogen. Ik keek de barman vragend aan. Hij haalde zijn schouders op en schonk een glas Jack Daniels in voor mij. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik het meisje, terwijl ik een troostende arm op haar rug legde. Zij wierp een blik op mij en riep: ‘Hij heeft me verlaten!’ Toen ik in haar ogen staarde, herinnerde ik me weer haar levensverhaal. De liefde was een belangrijk thema. Zij was kruipend gekomen in haar leven, maar had het kennelijk in een sprint weer verlaten, zoals dat wel vaker gaat.

Lees verder