De vader van mijn scharrel had een poging gedaan zich te verhangen, maar faalde jammerlijk in zijn missie, vooral omdat hij het koord niet om zijn hals had gebonden doch om zijn middel. Toen wij het huis betraden en de huiskamer inslopen, zagen we vrijwel direct twee bungelende en af en toe spartelende benen in de lucht hangen. Het meisje met wie ik al twee weken loop, keek verbaasd naar het plafond, constateerde dat haar vader daar hing en slaakte een diepe zucht. ‘Pap, wat moet dit voorstellen?’ De vader ontwaakte uit zijn halfslaap, wierp een hatelijke blik op mij en proclameerde: ‘Die Turk moet van het toneel. Hij deugt niet.’ Ik verontschuldigde me bij de vader voor mijn afkomst, maar het leek weinig effect te sorteren. Hij bleef boos.

Lees verder

Het werd tijd om mijn maatje Olaf Koens te schrijven. U kent hem wel: dat is die jongen die op twintigjarige leeftijd besloot naar Rusland te vertrekken en inmiddels een èchte correspondent is geworden. Onze eerdere correspondentie leverde leuke reacties op, dus we dachten: ‘What de fuck, laten we het nog eens doen. Ja, toch?’ De rest is geschiedenis. In onze briefwisseling behandelen we een aantal belangrijke onderwerpen. Niet eerder was Olaf zo openhartig. Hij vertelt over de vrouwen in zijn leven, de reizen die hij maakte en doet zo nu en dan een suggestie aan mij. Afijn, u kunt het allemaal zelf lezen.

Lees verder

Het botert niet zo tussen mij en mijn nieuwe vriendin. Soms vraag ik me af of ze überhaupt mijn naam wel kent. Ze noemt mij altijd ‘auw’. Misschien heeft dat ook wel te maken met het feit dat ik haar dikwijls een rechtse hoek verkoop, bijvoorbeeld wanneer de maaltijd die ze serveert niet deugt of als ze verzuimt mijn boxershorts tijdig te strijken. Vorige week kwam ze met de suggestie om eens een hapje te gaan eten met haar broer en diens vriendin. Die twee zouden al acht jaar verkering hebben met elkaar en het leek mijn kuikentje wel een goed plan om met hen in gesprek te gaan, in de hoop dat zij ons hun geheim zouden verklappen. Ik had aanvankelijk weinig zin in zulks, maar toen me werd verteld dat die schofterige broer van haar voor de kosten zou opdraaien, stemde ik in.

Lees verder

Het meisje met wie ik had afgesproken, een voluptueuze twintiger van mijn vorige opleiding, slofte nonchalant de stationsrestauratie binnen, later dan gepland omdat haar kappersafspraak uitliep, en vond me na een korte zoektocht aan een tafeltje bij het raam. De allereerste keer dat ik haar zag, dacht ik: godverdomme, wat doe ik hier? Ik heb toch zeker wel iets beters te doen! Dat was tijdens de uitreiking van onze bachelordiploma’s. Ik wist dat haar IQ niet verder reikte dan de lengte van haar favoriete piemel, maar in mijn ontembare zucht naar flamoes had ik ingestemd toen ze me gisteren sms’te met de suggestie samen eens koffie te gaan drinken. Terwijl zij aanschoof en zich heel koket gedroeg, riep ik Onze Lieve Heer aan met het dringende verzoek mij te bevrijden van mijn zieltogende bestaan, bijvoorbeeld door me in acute ademnood te brengen, met fatale gevolgen. Mijn gebeden vonden geen gehoor.

Lees verder

Omdat de whisky me zo goed smaakte en ik de aankomende zes maanden toch geen verplichtingen had, vroeg ik de medewerkster van het café mij een nieuw glas in te schenken. Zij voldeed ijverig aan het verzoek, zette het drankje voor mijn neus en mompelde enkele beleefdheden. Het werd, naarmate de avond vorderde, steeds drukker in het danscafé. Normaal gesproken noem ik een dergelijke ontwikkeling bezwaarlijk, maar de populatie bestond vanavond veelal uit jonge vrouwen, en alsof dat nog niet voldoende was, bleek er ook nog een zekere hoeveelheid ravissante exemplaren tussen te zitten. Een brunette kwam naast me staan en sloeg vrijwel direct een arm om mijn nek. ‘Ik wil zoenen!’ riep ze luid. Ik bestudeerde haar lichaam, waardeerde haar op een acht en stak mijn tong diep in haar muil. Dat was lekker.

Lees verder