Het was op zijn zachtst uitgedrukt merkwaardig, dat een kleuter van vier, want zo oud was ik, op de eerste dag van de zomervakantie een lammetje kreeg van zijn vader. In eerste instantie was ik bang voor het beest, want anders dan mijn vriendjes en vriendinnetjes op de basisschool in Nederland had ik geen huisdier, dat vonden mijn krenterige ouders een overbodige vorm van decadentie. Mijn broers, voor wie het bezit van een lammetje ook een noviteit was, pestten mij omdat ik het beest niet durfde te aaien. Ik was een voorlijk kind, heb ik me laten vertellen, maar dat zij evengoed bang waren voor het beest, viel mij toen niet op.

Lees verder

Mijn glas whisky werd gebracht door een meisje dat de uitstraling had van iemand die zojuist een voorval had beleefd dat haar de rest van haar leven zou tekenen. Zo was het bijvoorbeeld niet uitgesloten dat zij die ochtend door een louche arts was beroofd van haar clitoris, onder het mom van een vrouwenbesnijdenis ter ere van de grote Allah en zijn profeet. Het kon natuurlijk ook zijn dat zij zich vroeg in de ochtend had laten aborteren van een foetus die zijn bestaansrecht dankte aan een verkrachting door een bende Antilliaanse tuignegers. Hoe dan ook, ik zat in een café waar niet alleen buitenlanders welkom waren, maar ook mensen met een baan. Ik dronk whisky en keek sip voor me uit. Ik was verdrietig.

Lees verder

De artistieke intenties van de kunstenaar waren ver te zoeken, ik kreeg meer de indruk dat die klootzak uit pure wanhoop enkele klodders op het doek had gesmeten, in de hoop dat zij uit eigen beweging een mooi geheel zouden vormen. Ik had niets te zoeken op deze expositie. De niemendalletjes van de zelfbenoemde artiest konden me aan mijn reet roesten. Maar vorige week had ik een meisje ontmoet, een kunstzinnig tiepje, dat het wel een goed plan vond om samen deze tentoonstelling te bezoeken, al was het maar om de bevriende schilder een hart onder de riem te steken. Dus ik stemde in, louter uit een diepgewortelde zucht naar flamoes, want nog liever liet ik me anaal penetreren door een stier met gonorroe en een pezerik zo actief als een op hol geslagen klopboor.

Lees verder

Ik kreeg dit weekend een mailtje van Arthur van Amerongen, mijn beste en tevens enige vriend in Paraguay. We hebben samen even de Nederlandse literatuur ontleed, net als het politieke klimaat in Nederland. Arthur kon het wederom niet laten om over mohammedanen te beginnen, al is hij van mening dat ik deze keer begon over het onderwerp. Oordeelt u zelf:

Arthur: Zeg eens, Eus, ben je eigenlijk al aan het doorbreken als schrijver, als de Deventerse Charles Bukowski? Ik las vandaag in de krant dat de peeshokken in de Koekstad met onmiddellijke ingang zijn gesloten, weet je precies hoe de vork in de steel zit? Uit jouw verhalen begrijp ik dat je in die rosse buurt veel inspiratie opdoet en waar moet je nu dan naar toe? Mijn verloofde Paula heeft net via Amazon een hele doos boeken van Bukowski mogen ontvangen, ze is Spaans en heeft dus wat achterstand qua mondiale literatuur.

Lees verder

Terwijl ik net bezig was om het meisje – zoals beloofd – alle hoeken van haar kamer te laten zien, hoorden we de voordeur van het appartement met een stevige bons dichtknallen. ‘Verwacht je visite?’ vroeg ik enigszins angstig, bang voor een ontmoeting met haar jeugdliefde, met wie zij reeds drie jaar ongelukkig getrouwd is. ‘Nee,’ zei ze kreunend, ‘het zal wel mijn buurmeisje zijn, zij gebruikt dezelfde ingang. Ik trok haar weer aan haar arm en liep naar de volgende hoek in de kamer, die achter het televisiemeubel. ‘Kijk, weer een hoek.’ Toen wandelden we tezamen naar de hoek aan de zijde van het voorraam. ‘En nog eentje. Het kan niet op, met die hoeken.’

Lees verder