Het meisje dat bedient en inschenkt in het bruin café in Deventer, waar ik elke ochtend een glas whisky drink om het vooruitzicht van een nieuwe dag draaglijker te maken, ziet er vandaag haveloos uit en is bovendien omringd door een ondefinieerbare stank. Ze werkt hier omdat haar ouders, een oud, onverschillig en op de dood wachtend echtpaar, het zowel fysiek als geestelijk niet langer kunnen bolwerken om hele dagen te slijten tussen opgeschoten jongeren en notoire alcoholisten. Ik kijk naar het meisje, wier naam mij telkens ontschiet en waarnaar ik ook niet meer durf te vragen, uit angst dat zij zich beledigd zal voelen, en vraag me af wat haar dwars zit.

Lees verder

Het meisje dartelde tien minuten later dan afgesproken op haar dooie gemak het restaurant binnen, waarmee ze haar kansen op een plezierige avond buitengewoon had verkleind. Met haar dode diepliggende ogen wierp ze een blik op mij, maakte verontschuldigend een handgebaar en ging zitten op de andere stoel aan de tafel. Ze had een kop waarin ik mijn leuter niet zag misstaan, vooral nu ik reeds vijf glazen whisky achter de kiezen had, kwam ze me mooier voor dan in mijn herinnering. De ober, een oude bekende van mij, nam haar jas aan en vroeg wat ze wilde drinken. Ze talmde kort, bestudeerde vluchtig de menukaart en vroeg toen om de huiswijn. Ik had willen opstappen, maar op bevel van mijn lul bleef ik nog even zitten.

Lees verder

Mijn vader, die zichzelf nogal goed vond in knutselen, had mijn fietsje voorzien van nieuwe trappers, een glimmende fietsbel en originele fietslampen van Gazelle, teneinde mijn reis naar de andere kant van de stad voorspoedig te laten verlopen. Samen met mijn vier vriendjes, de andere leden van het damteam dat onze school zou vertegenwoordigen op het Deventer Damkampioenschap, pedaleerden wij keurig achter elkaar doch lichtelijk gespannen naar de locatie waar deze wedstrijd werd georganiseerd. Aanvankelijk had de meester beloofd ons te brengen met zijn auto, maar door het veelvuldige kontneuken met zijn homofiele verkering had hij de vermaarde ziekte AIDS opgelopen, dat was ons verteld was door Martin, de conciërge van onze basisschool.

Lees verder

Het was een andere zaterdagnacht dan normaal, want ik lag reeds twee uur op één oor en weigerde de binnenstad, en de vrouwen aldaar in het bijzonder, te verblijden met mijn aanwezigheid. Mijn licht erotische dromen werden echter bruut verstoord doordat iemand de schel liet klinken. Ik vroeg me af wie op dit tijdstip het gore lef had mij lastig te vallen. Ik kwam aarzelend uit mijn bed, liep naar de woonkamer, trok een raam open en staarde naar beneden. Daar stond godbetert het pijpmeisje! Haar echte naam ontschiet me altijd, ook omdat we elkaar enkel dronken ontmoeten. Hoe ze ooit aan die bijnaam is gekomen, spreekt voor zich, me dunkt. ‘Wat moet je?’ schreeuwde ik het duister in.

Lees verder

Uit de mouwen van zijn overhemd staken twee harige armen, aan zijn kraag hing een donkere zonnebril en zijn spijkerbroek zat te strak om zijn middel. De uitbater van het café leunde nonchalant tegen de tap en rookte een sigaret, een handeling die verried dat hij weinig sympathie had voor het rookverbod. In Deventer is hij misschien het stomste stuk vreten dat op twee benen rondloopt, maar zolang hij ons schenkt laten we hem ongemoeid. ‘Wat drink je?’ vroeg ik haar, nadat ik lange tijd op die vraag had gewacht, in de hoop dat zij hem zou stellen. ‘Wijn’, prevelde ze. Ik keek haar hatelijk aan, wuifde de hufter achter de bar onze glazen opnieuw te vullen en hoopte dat ik snel de kunst van het ademen zou verleren.

Lees verder