Selectieve verontwaardiging

Nog even over het antiracismekamp in Nederland, dat dezer dagen veel aandacht op zich weet te vestigen, bijvoorbeeld door het laten verbieden van kinderfeestjes waar indianen en cowboys aanwezig zijn. Wéér een minderheidsgroep voor wie ze het hebben opgenomen. Veel joden voelen zich inmiddels vogelvrij in de hoofdstad

Afgelopen donderdag moest het joodse restaurant HaCarmel in Amsterdam een klap verwerken. Deze keer hadden onbekenden een steen door het raam gegooid, een daad die volgens de eigenaar antisemitische motieven heeft – dat is niet bepaald de eerste keer.

Eerder knuppelde een Palestijnse vluchteling alle ruiten van het etablissement aan diggelen, iets later kreeg het pand te maken met een hooligan die de ramen besmeurde met etensresten.

Veel joden voelen zich inmiddels vogelvrij in de hoofdstad, temeer doordat ze weinig steun ontvangen uit de samenleving, die haar ogen lijkt te sluiten voor het groeiende antisemitisme naar aanleiding van een aantal mondiale ontwikkelingen.

Alleen joodse belangengroepen luiden steevast de noodklok, maar die hartenkreten worden zelden adequaat, laat staan tot tevredenheid beantwoord. Iets meer engagement, van burgers die zich niet direct geraakt voelen, zou de erkenning van het probleem kunnen versnellen.

En toen moest ik aan de antiracisten denken: ze zeggen er voor minderheidsgroepen te zijn, van indianen tot LGTB’ers en van zwarte mensen tot alle moslims, maar als het om intimidatie én vernedering van joden gaat, blijft het akelig stil in die hoek, die anders zo energiek en luidruchtig is.

Wat zou de reden kunnen zijn?

Misschien is het impopulair om voor joden op te komen, omdat er veel mensen binnen het antiracismekamp zitten die zich liever scharen achter Palestijnen. Vreemd is het wel.

Net als de houding van Denk-sympathisanten die hier gretig gebruik maken van de vrijheid van meningsuiting, maar schouderophalend toekijken hoe journalisten en schrijvers in Turkije monddood worden gemaakt, of zelfs in een cel belanden.

De ene onderdrukte groep is de andere niet.

Als er één minderheidsstroming in Nederland bestaat die al decennialang worstelt met discriminatie, uitsluiting en geweld, dan zijn het wel de joden.

Dat de antiracisten apathisch toekijken hoe deze mensen steeds vaker in het nauw worden gedreven, getuigt van selectieve verontwaardiging. Het maakt al het andere waarvoor ze strijden om die reden ongeloofwaardig.

( deze column verscheen eerder in het Algemeen Dagblad )