The Inner Circle

Veel mensen hebben tijdgebrek en starten daarom een online zoektocht naar potentiële partners, een logische beslissing die bij onze moderne tijd hoort. De afgelopen weken lees en hoor ik overal verhalen over Tinder en The Inner Circle.

De eerste applicatie is in feite een handige tool voor mannen en vrouwen die op korte termijn behoefte hebben aan fysieke genegenheid.

Wat een heerlijke uitvinding: je swipet net zo lang tot je iemand ziet met wie je daadwerkelijk wilt wippen, al is het maar voor een avond. Iedereen mag meedoen, de keuze is geheel aan jou.

Bij The Inner Circle werkt dat iets anders. Daar hanteren ze een ‘invitation only’-concept, wat in de praktijk inhoudt dat alleen succesvolle en aantrekkelijke burgers tot het platform worden toegelaten, dus iedereen die iets minder verdient, is niet welkom.

Je moet uit een bepaalde sociale klasse komen, hoogopgeleid zijn en een zeer goede baan hebben.

Prima, de initiatiefnemers hebben duidelijke keuzes gemaakt, zoals een exclusieve discotheek die alleen gasten toelaat met geld en uitstraling, zodat de club een bepaalde sfeer uitademt.

Ik zou dan ook nooit met een kwaad woord over de uitvinders van The Inner Circle of welke onderneming dan ook spreken – ons land kan niet genoeg gewiekste entrepreneurs hebben.

Wat me wel stoort, is dat ik steeds meer lieden tegenkom die hijgerig over The Inner Circle spreken nadat ze eerst heel lang op een uitnodiging moesten wachten.

Deze mensen laten zich voorstaan op hoe solidair ze zijn met minderbedeelden, tonen zich betrokken bij het leed van de wereld en springen in de bres voor bijstandsmoeders, maar als ze over het verloop van hun eigen leven fantaseren en dromen maken voor de toekomst, willen ze per se iemand vinden die ook uit een gegoede klasse komt.

Het is een hypocriete bende vol oplichters en demagogen. Ze doen me denken aan die linkse mensen die roepen dat we alle asielzoekers met open armen moeten verwelkomen, maar zelf op hoge poten naar het gemeentehuis hollen als er een paar vluchtelingen in hun wijken dreigen te worden opgevangen.

De gebruikers van The Inner Circle geven duidelijk aan dat ze niet zitten te wachten op een docent van een vmbo, iemand die in de bouw werkt, of een eenvoudige Marokkaanse bakker. Daar is niets mis mee, maar ga dan niet in het dagelijks leven als NGO-medewerker, D66-politcus of linkse columnist blèren dat burgers van een lage sociale klasse een beter leven verdienen, dat landgenoten met iets andere etnische roots stelselmatig buiten worden gesloten.

Ga niet mekkeren over ongelijkheid in de samenleving. Die wordt evengoed door jullie in stand gehouden – het enige verschil met PVV-hooligans op internet is dat die laatste groep eerlijk uitkomt voor hun afkeer van vreemdelingen en de elite. Een overgroot deel van de moderne notabelen, met hun bakfiets en yuppenhuis, is geen haar beter dan schreeuwtokkies die onderscheid maken tussen mensen.

Sterker nog, de moderne carrièremakers zijn veel huichelachtiger en houden niet alleen de buitenwereld voor de gek, maar vooral zichzelf.

Lekker tijdens de eerste date in een fancy restaurant met een glas champagne filosoferen over de tragiek van de sociale woningbouw. Gatver, engerds.

(deze column verscheen eerder in Nieuwe Revu)