Sinds vorige week ben ik er absoluut zeker van. Ik ben verslavingsgevoelig. Dat uit zich in allerlei alledaagse gewoontes die er genadeloos insluipen. Soms verzet ik mij tegen deze verslavingen, maar vaker kan ik geen weerstand bieden. Je doet er simpelweg niets aan. Ik houd vaak van die monologen waarin ik mezelf kleineer, of ik zoek juist het andere uiterste op en probeer mijn handelingen te billijken. De resultaten zijn nooit bevredigend, wat ik ook probeer of voorneem. Sterker nog, het enige wat zij hebben opgeleverd is nog een verslaving. Ik kan thans namelijk geen dag zonder het voeren van een monoloog. Ik luister graag naar mezelf.

Als ik ’s ochtends opsta, standaard rond een uur of zeven, ongeacht het tijdstip waarop ik de voorgaande nacht ben gaan slapen, schakel ik allereerst de computer in. Ik lees en beantwoord de mailtjes die aan mij gericht zijn, log in op Hyves en vervolgens maak ik een ronde langs alle nieuwssites. Als ik me van die taken heb gekweten, grijp ik een boek en probeer minstens een uur te lezen. Op het moment dat ik dat laatste niet zou doen, vrees ik dom te worden. Bij verzuim loop ik waarachtig een hele dag rond met die gevoelens. Dan keer ik aan het einde van een dag amechtig terug op mijn kamer en spoed ik me om zoveel mogelijk te lezen. Lezen is dus onderhand een verslaving geworden.

Maar dan is er natuurlijk ook nog Hyves. Een tijdlang heb ik me recalcitrant opgesteld door niet lid te worden van de profielensite. Uiteindelijk ben ik toch gezwicht voor de verleiding. Nu bevangt mij de merkwaardige gewoonte om om de haverklap een blik te werpen op mijn profiel. Vaak is er niets veranderd: geen krabbels, geen vriendschapsverzoeken en geen nieuwe privéberichten van hitsige wijven die mij wel even onder handen willen nemen. Wanneer je om de paar minuten op de site gaat kijken, is het ook niet zo verwonderlijk dat er geen verandering is. Nu zou het niets uitmaken als je alleen met een computer kon inloggen op de site, maar thans heb ik ook internet op mijn mobiel. Dat pakket had ik er niet bij moeten nemen.

Dat ik verslaafd ben aan flamoes behoeft eigenlijk geen verdere uitleg. Er zijn teveel mannen die huichelen, ventjes met vaste vriendinnen en gedeelde hypotheken. Ik geef wél openlijk toe dat ik iedere vrouw die ik zie lopen, onderwerp aan een vleeskeuring. Seks passeert niet om de dertig seconden mijn gedachtewereld: bij mij is zeven seconden meer aan de orde. En vrouwen, ja, wat moet je ermee? Je kunt niet met, maar ook niet zonder. Dat is misschien ook wel de reden waarom ik een andere opvatting consequent in stand houd. Ik haat vrouwen. Zo, dat is er uit. Speciaal voor alle claqueurs van Maria Mosterd die meenden dat zij mij na mijn laatste post haatmails moesten sturen. Daar kietel je mij mee. Ik ben namelijk zo ijdel als de pest. Stuur een volgende keer maar de flamoes die tussen je benen zetelt met de post, het gezeik dat eromheen hangt hoef ik er niet bij te hebben.

Over ijdelheid gesproken. Dat ben ik dus. Als ik niet ijdel was, had ik wel een ander vak gekozen. Of het vak had mij niet gekozen. Nu vind ik het nodig om alles wat ik denk en zie vast te leggen op een website. Dat is wel raar. Dan zijn er ook nog lieden die het komen lezen en de noodzaak zien om erop te reageren, wat vaak een boost is voor mijn ego. Maar de ijdelheid uit zich ook in strak geschoren baardjes en bakkebaarden, gesoigneerd haar en een overtrokken aantal blikken in de spiegel. Als ik een puist op mijn neus heb, bijvoorbeeld, verlaat ik het huis niet. Soms zit ik twee weken thuis omdat ik mezelf eng vind. De dokter vond een keer toen dat gebeurde dat ik obsessief met mezelf bezig was en dat ik aanleg had voor een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Ik vond dat hij zijn bek moest houden en mij een zalf moest geven.

Dan is er nog de drank, door mij dikwijls lyrisch bezongen en bemind. Ik kan geen dag afsluiten voor ik minstens een glas Vieux heb geledigd. Nu, dat lieg ik. Als er geen Vieux is, neem ik genoegen met iets anders, het liefst Jack Daniels of Wodka. Zonder drank word ik nukkig. Of dat een verslaving is? Ik hoop van wel. Het werkt namelijk uistekend als remedie tegen teisterende gedachten en omineuze vooruitzichten. En als de Vieux is in Özcan, is de wijsheid in de kan. Daar onderscheid ik mij niet in. Maar daar heb ik vrede mee. Het interesseert me geen zier. Soms is het goed om open te staan voor je tekortkomingen en hen te omarmen. Want ik vraag me af: als ik al deze gewoontes en verslavingen niet had, wat voor saai leven zou ik dan hebben?