Mijn uiterlijk heb ik mee. In vele opzichten, overigens. Als ik een nacht ga stappen in een wildvreemde stad lachen alle stoere gasten me vriendelijk toe. Ze hebben respect voor me. Of het nu om booskijkende Marokkanen gaat of olijke koorballen… Iedereen wil mijn kompaan zijn. Waar het vandaan komt, weet ik niet. Nu goed, eigenlijk dus wel. Het heeft met dat voorkomen van me te maken. Ik zie er niet uit als iemand met wie je moet sollen. De meeste meisjes lachen me ook vriendelijk toe en gaan een gesprek niet uit de weg. Behalve als ik dronken ben, en die dames begin uit te schelden. Dat wil wel eens voorvallen, hoor. Ik ben niet het type dat van zijn hart een moordkuil maakt.

Vorige week stond ik moeizaam op mijn benen in een wildvreemd café. Ik was in Arnhem. De naam van die tent is mij niet bijgebleven, maar als u enigszins bekend bent in het ‘Haagje van het Oosten’ dan moet u weten dat ik in die kroeg vertoefde waar de periferie van de samenleving elkaar opzoekt en de dames bijzonder ijverig inhaken op avances, mits je hun drank betaalt. Een beetje zoals de rest van Nederland, dus. Een blond meisje met grote gouden ringen in haar kleine en rood aangelopen oortjes had het geluk dat iemand als ik haar aansprak op de geur van heur haar. Ze rook lekker. Ze bedankte me vriendelijk en bleef doelloos naast me staan, voor mij het teken om haar iets aan te bieden. ‘Wat wil je drinken?’ vroeg ik dan ook heel ad rem. ‘Maakt me niet uit,’ antwoordde ze. Ik dacht even na. ‘Hoezo maakt dat je niet uit… Je hebt toch een voorkeur?’ Ze schudde ontkennend haar hoofd.

Ik bestelde bij het donkere meisje achter de bar twee dubbele Jack Daniels, beide met veel ijs. De Nubische prinses kauwde fanatiek op haar Stimorol en onderwijl prepareerde ze erg traag mijn bestelde drankjes. De hiphopmuziek schalde door de kleine ruimte, een aantal meisjes bewoog zich met soepele heupbewegingen over het provisorische podium en de jongens keken vanaf een afstand heel stoer de zaal in. De drankjes waren klaar. Ik rekende af en draaide me weer om richting de mensenmassa. Het blonde meisjes was trouw blijven wachten op mij, intussen had ze haar mooie blonde lokken in een knoet gedaan. Ik overhandigde haar het drankje en vrijwel direct bewoog zij het glas naar haar puntige neus, om het aroma op te snuiven. Ik zag een grimas ontstaan op haar gezicht, ze trok haar hoofd terug en begon te kokhalzen. ‘Wat doe jij dan, mafkees?’ schreeuwde ik haar richting op. ‘Vies, vies, vies!’ is het enige wat ze kon uitbrengen.

‘Maar jij had toch geen voorkeur voor drank, zei je?’ Ze was een beetje bijgekomen en keek me met een schaapachtige blik aan. ‘Maar dit is net terpentine.’ Ik goot de inhoud van haar glas in het mijne, verwijderde wat ijs met mijn hand en wendde me weer tot haar. ‘Je bent gewoon een dom wijf. Als je meteen aangeeft wat je wel en niet lust, had ik dit gezeur nu niet. Nu mag je mooi doodvallen.’ Ze keek me aan alsof ik een grap maakte. Toen ze doorhad, dat dit niet het geval was, stapte ze snel richting de andere kant van de zaal. Gelijktijdig aan dit voorval ontstond er een ruzie tussen een Turkse jongen en een krachtpatser met een negroïde uiterlijk. Ze begonnen op elkaar in te beuken en werden aangemoedigd door omstanders. Ik bekeek het tafereel onverschillig. Van mij mochten ze elkaar doodmaken. Al vechtend kwamen ze steeds dichter in mijn buurt. De Turkse jongen schampte mijn arm met zijn schouder en ik verloor wat Whisky uit mijn glas. Nu was ik boos.

Ik ging tussen hen beiden staan en greep zowel de Turk als de neger bij zijn keel. ‘Stelletje hoerenkinderen. Nu heb ik Whisky gemorst. Wie gaat dat betalen?’ Ze keken me allebei vermoeid en angstig aan. Het hoofd van de neger glom door het zweet. De Turk pufte vooral. Op dat moment liepen twee uitsmijters de zaal in. Ze trokken de jongens hardhandig naar buiten. Een derde portier liep mijn richting op en bedankte me omstandig omdat ik de boel had gesust. Hij was me zo erkentelijk, dat ik een kaart kreeg waarmee ik de rest van de avond gratis mocht drinken. Om meteen te controleren of zijn gebaar echt was, bestelde ik drie Jack Daniels. Het meisje bestudeerde de kaart en inderdaad, ik hoefde niet af te rekenen. Nu liep ik met drie glazen Whisky de zaal in en raakte algauw in gesprek met een Aziatisch poppetje. Ik vroeg of ze iets wilde drinken. Ze had geen voorkeur. Daarop offreerde ik haar een glas Whisky. Ze vond het wel goed te drinken.